Verbum

самапаўтарэ́нне, ‑я, н.

Паўтарэнне чаго‑н. раней самім сказанага, зробленага. Імкненне пазбегнуць самапаўтарэння.

самапаўто́р, ‑у, м.

Тое, што і самапаўтарэнне. Самапаўторы прыводзяць не толькі да лагічных няўвязак, але і да цьмяных вобразаў, блытаніны. «Полымя».

самапацясне́нне, ‑я, н.

Добраахвотнае адмаўленне ад карыстання часткай жылой плошчы, у выніку чаго ствараецца магчымасць усялення дадатковых жыльцоў.

самапацясні́цца, ‑нюся, ‑нішся, ‑ніцца; зак.

Зрабіць самапацясненне.

самапацясня́цца, ‑яюся, ‑яешся, ‑яецца.

Незак. да самапацясніцца.

самапераку́льны, ‑ая, ‑ае.

Які аўтаматычна перакульваецца. Самаперакульны вагон.

самапі́сец, ‑пісца, м.

Вымяральны прыбор, які аўтаматычна запісвае свае паказанні. Самапісец ціску. Самапісец узроўню вады.

самапі́ска, ‑і, ДМ ‑сцы; Р мн. ‑сак; ж.

Разм. Тое, што і аўтаручка. [Сабалеўскі] адчыніў скураны партфель, дастаў з яго, відаць, спецыяльна для гэтай справы заведзеную папку з паперамі і ўзброіўся самапіскай з залатым пяром. Машара.

самапі́сны, ‑ая, ‑ае.

Які аўтаматычна робіць запіс якіх‑н. паказчыкаў. Самапісны механізм.

самапі́шучы, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і самапісны.