Verbum

саве́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; незак.

Разм. Тое, што і салавець. — Спаць пара, — раптам скажа гаспадыня. — Дзеці, пайшлі. — І я кажу, годзе вам савець, — грубавата пацвердзіць Іван. Мыслівец.

савінава́тасць, ‑і, ж.

Спец. Стан савінаватага; сумесная з кім‑н. вінаватасць.

савінава́ты, ‑ая, ‑ае.

Спец. Вінаваты ў чым‑н. сумесна з кім‑н.

савіно́л, ‑у, м.

Новае сінтэтычнае валакно, вырабленае з полівінілавага спірту.

савіно́ўнік, ‑а, м.

Асоба, вінаватая ў чым‑н. сумесна з кім‑н.

савіно́ўніца, ‑ы, ж.

Жан. да савіноўнік.

саві́ны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да савы, належыць саве. Савінае гняздо. □ І раптам Уладзік чуе савіны крык — ку-га! ку-га! Краўчанка. // Такі, як у савы; які чым‑н. нагадвае саву. Савіныя вочы. □ Маленькі Рыгорка сядзеў за сталом, у яго быў круглы савіны твар, калматая галава, а бровы старчма двума рожкамі віліся ўгару. Дуброўскі.

савучані́ца, ‑ы, ж.

Жан. да савучань.

саву́чань, ‑чня, м.

Той, хто вучыцца або вучыўся разам з кім‑н.

савяня́ і савянё, ‑няці; мн. ‑няты, ‑нят; н.

Птушаня савы.