Verbum

прыплюсо́ўванне, ‑я, н.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыплюсоўваць — прыплюсаваць.

прыплюсо́ўвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да прыплюсоўваць.

прыплюсо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прыплюсаваць.

прыплю́шчаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прыплюшчыць.

прыплю́шчвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.

Незак. да прыплюшчыцца.

прыплю́шчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прыплюшчыць.

прыплю́шчыцца, ‑чуся, ‑чышся, ‑чыцца; зак.

Прыкрыцца павекамі (пра вочы). Загадчык аблана пазяхнуў, і вочы яго зноў патухлі і прыплюшчыліся. Шамякін. // Прыплюшчыць вочы. — Што знарок? — прыплюшчылася Лёдзя і прыўзнялася на руках. Карпаў.

прыплю́шчыць, ‑шчу, ‑шчыш, ‑шчыць; зак., што.

Прыкрыць павекамі (вока, вочы); прыжмурыць. Дзяўчына ад яркага прамяністага святла прыплюшчыла вочы. Мележ. Падбярэцкі павярнуў галаву і прыплюшчыў падслепаватае вока, усміхнуўся. Пташнікаў.

прыпляска́цца, ‑плешчацца; зак.

Стаць плоскім, прыбіцца, прыгнуцца. Зямля прыпляскалася.

прыпляска́ць, ‑пляшчу, ‑плешчаш, ‑плешча; зак., што.

1. Пляскаючы, злёгку б’ючы, зрабіць плоскім, роўным. Прыпляскаць кучу гліны.

2. Прыбіць. прыгнуць да чаго‑н., прыціснуць уніз. [Кузьма] згроб .. [гной], прыпляскаў да таго, што на возе, і, абцёршы рукі аб балясіны драбінкі, а потым аб порткі, пагнаў каня. Нікановіч. Надоечы прайшоў цёплы спорны лівень, на дарогах прыпляскаў пыл. Кухараў.