Verbum

праваздо́льны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае праваздольнасць.

правазі́ць, ‑важу, ‑возіш, ‑возіць; зак., каго-што.

Вазіць некаторы час.

правазна́вец, ‑знаўца, м.

Уст. Тое, што і прававед.

правазна́ўства, ‑а, н.

Уст. Сукупнасць навук аб праве; юрыспрудэнцыя.

правазны́, ‑ая, ‑ое.

Які мае адносіны да правозу. Правазная здольнасць чыгункі. // Які спаганяецца за правоз.

правакава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад правакаваць.

правакава́цца, ‑куецца; незак.

Зал. да правакаваць.

правакава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; незак., каго-што.

1. Падбухторваць на якія‑н. дзеянні шляхам правакацыі (у 1, 2 знач.). [Астапчык:] — Я аднаго зараз баюся: каб не знайшліся гарачыя галовы і не хапіліся за зброю. Во тады будзе бяда! Урад даўно правакаваў на гэта «Грамаду». Машара.

2. Спец. Рабіць правакацыю (у 3, 4 знач.).

правака́тар, ‑а, м.

1. Тайны агент, які дзейнічае шляхам правакацыі (у 1, 2 знач.). Ганне Сяргееўне і раней у падполлі прыходзілася сустракацца з такімі выпадкамі, калі трэба было ліквідаваць правакатараў. Няхай.

2. Падбухторшчык, які дзейнічае са здрадніцкай мэтай. Правакатар вайны.

[Ад лац. provocator.]

правака́тарскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да правакатара.