выхваля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе; незак.
Расхвальваць каго‑, што‑н.
вы́хвараць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Разм. Прамучыцца ў хваробе, адхварэць; ужываецца як лаянкавае. Каб ты (ён) выхвараў!
вы́хвастаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад выхвастаць.
вы́хвастаць, ‑хвашчу, ‑хвашчаш, ‑хвашча; зак., каго.
Разм. Набіць, пакараць розгамі, пугай, дзягай; адлупцаваць, адхвастаць. // Хвошчучы, выбіць. Выхвастаць вочы.
выхва́твацца, ‑аецца; незак.
Зал. да выхватваць.
выхва́тваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да выхваціць.
вы́хваціць, ‑хвачу, ‑хваціш, ‑хваціць; зак., што.
Тое, што і выхапіць. Страшэнны штукар і свавольнік гэты Нёман. Кожны год удзярэ ён якую-небудзь штуку: то выкаціць на чый-небудзь шнур стары .. труп дрэва, то выхваціць цэлую луку ў адных і прыточыць другім. Колас.
вы́хіліцца, ‑люся, ‑лішся, ‑ліцца; зак.
Разм. Паказацца з-за ўкрыцця; высунуцца. Нехта з хлопцаў неасцярожна выхіліўся з гушчару і трапіў на вочы варожаму назіральніку. Брыль.
вы́хіліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак., што.
Разм. Выставіць, паказаць з-за ўкрыцця. Выхіліць галаву з-за вугла.
выхіля́цца, ‑яюся, ‑яешся, ‑яецца.
Незак. да выхіліцца.