Verbum

вы́хаплены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад выхапіць.

вы́харкаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Разм. Харкаючы, выдаліць з горла.

выха́ркваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да выхаркаць, выхаркнуць.

вы́харкнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак. і аднакр., што.

Разм. Харкнуўшы, выдаліць з горла.

выхва́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Тое, што і выхваляць.

выхва́льны, ‑ая, ‑ае.

Прасякнуты хвальбою. Выхвальны тон. Выхвальная заява.

выхва́льства, ‑а, н.

Тое, што і выхвалянне (у 2 знач.).

выхваля́ка, ‑і, ДМ ‑у, Т ‑ам, м.; ДМ ‑ляцы, Т ‑ай (‑аю), ж.

Разм. Той (тая), хто любіць выхваляцца; хвалько. Так ненатуральна прагучала гэтае слова, што партызаны маглі палічыць Лявонку за выхваляку. Жычка.

выхваля́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле дзеясл. выхваляцца (у 1 знач.).

2. Саманадзейная хвальба, самахвальства.

выхваля́цца, ‑яюся, ‑яешся, ‑яецца; незак.

Разм.

1. Выхваляць самога сябе; хваліцца. Пакрысе бяседа ўвайшла ў тое рэчышча, калі пачынаецца бязладная гамана, калі мужчыны пачынаюць адзін перад адным выхваляцца. Сабаленка.

2. Зал. да выхваляць.