Verbum

высь, ‑і, ж.

Прастора, якая знаходзіцца высока над зямлёй; вышыня. Я чую гул. У высях недзе Ракоча, кружыць самалёт. Колас. Арол чорны ўецца ў высі, Крыл[а]мі махае. Чарот.

высява́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. высяваць — высеяць.

высява́цца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да высеяцца.

2. Зал. да высяваць.

высява́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да высеяць.

высяда́ць, ‑ае; незак.

1. Прабівацца на паверхню (пра валасы). Першы пух на барадзе і губе ўжо здорава высядаў у.. [Сымона]. Чорны.

2. Высаджвацца адкуль‑н. Караблі ўсё прыбываюць, І на бераг на шырокі Цар з дружынай высядае. Танк.

высяка́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. высякаць — высечы.

высяка́цца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да высечыся.

2. Зал. да высякаць.

высяка́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да высечы.

высяле́нец, ‑нца, м.

Разм.

1. Чалавек, якога выселілі.

2. Тое, што і перасяленец.

высяле́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.

Жан. да высяленец.