метафарызава́ць, ‑зую, ‑зуеш, ‑зуе;
Стварыць (ствараць) слоўны вобраз пры дапамозе метафары.
Verbum
анлайнавы слоўнікТлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Прадмова ∙ Скарачэнні ∙ Кніга ў PDF/DjVuметафарыза́цыя, ‑і,
Стварэнне слоўнага вобраза пры дапамозе метафары.
метафары́чнасць, ‑і,
Уласцівасць метафарычнага.
метафары́чны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да метафары.
метафі́зік, ‑а,
1. Паслядоўнік метафізікі;
2.
3.
метафі́зіка, ‑і,
1. Процілеглы дыялектыцы філасофскі спосаб мышлення і метад пазнання, які разглядае прадметы і з’явы прыроды ў адрыве адзін ад аднаго.
2. Ідэалістычнае філасофскае вучэнне аб нязменных першаасновах свету, якія выходзяць за межы вопыту (бог, душа і інш.).
3.
[Ад грэч. meta ta physika — пасля фізікі (такую назву мелі філасофскія творы Арыстоцеля, якія былі змешчаны пасля яго трактата па фізіцы).]
метафізі́чны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да метафізікі, да метафізіка (у 1 знач.).
2. Які мае адносіны да метафізікі (у 2 знач.).
3.
метафо́с, ‑у,
[Грэч. metaphrasis.]
ме́тка, ‑і,
1. Штучны або радзімы знак, які адрознівае прадметы або істоты ад іншых падобных прадметаў, істот.
2. След, які астаўся пасля чаго‑н.
3.
ме́ткасць, ‑і,
Уласцівасць і якасць меткага.