вы́лізаны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад вылізаць.
2. перан.; у знач. прым. Франтаваты, прылізаны.
вы́лізацца, ‑ліжацца; зак.
1. Абмыць, прыгладзіць, ачысціць сябе лізаннем (пра жывёл).
2. перан. Выфранціцца, прылізацца.
вы́лізаць, ‑ліжу, ‑ліжаш, ‑ліжа; зак., што.
1. Падбіраючы языком, з’есці тое, што засталося на дне і сценках пасудзіны. Вылізаць рэшткі ежы. // Ачысціць лізаннем. Вылізаць талерку.
2. Абмыць, прыгладзіць лізаннем. Вылізаць шэрсць языком. // перан. Часта датыкаючыся, абдаючы вадою, выгладзіць. Хвалі вылізалі бераг.
вылі́звацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да вылізацца.
2. Зал. да вылізваць.
вылі́зваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да вылізаць.
вы́лік, ‑у, м.
1. Дзеянне паводле дзеясл. вылічыць (у 2 знач.).
2. Утрыманая сума грошай.
вылі́ньваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да выліняць.
вы́лінялы, ‑ая, ‑ае.
1. Які страціў першапачатковы колер; пабляклы. Вылінялае плацце. Вылінялая майка.
2. Які скончыў ліняць (пра жывёл, птушак). // Аблезлы. Вылінялы каўнер.
вы́ліняць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе; зак.
1. Страціць першапачатковы колер; паблякнуць. Загарэў старшыня, яшчэ больш вылінялі ад спёкі рыжыя бровы. Бялевіч.
2. Памяняць старую шэрсць (пер’е) на новую (пра жывёл, птушак). // Аблезці. [Тамаш:] — Але ж твой і кажушок выліняў, голы, як бубен. Чорны.
вы́літы, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад выліць.
2. у знач. прым. Разм. Вельмі падобны; такі ж, як... Зося была — выліты бацька. Чорны.