вы́кіпець, ‑піць; зак.
Выпарыцца ў працэсе кіпення. [Жанчына] зменшыла агонь, каб не выкіпела ў кацялку страва. Гурскі.
вы́кіпяціць, ‑кіпячу, ‑кіпяціш, ‑кіпяціць; зак., што.
Кіпячэннем ачысціць; выварыць. Выкіпяціць бялізну.
вы́кіпячаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад выкіпяціць.
вы́кіраваны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад выкіраваць.
вы́кіравацца, ‑руюся, ‑руешся, ‑руецца; зак.
1. Разм. Выйсці, выехаць у пэўным кірунку. Даехаўшы да Вялікага скрыжавання, ..[аўтаматчыкі] выкіраваліся на шашу. Чорны. // Пралегчы ў якім‑н. кірунку. Вось дарога з пясчанага ўзгорка пакацілася ўніз і выкіравалася ў алешнік. С. Александровіч.
2. перан.; на каго. Разм. Стаць кім‑н., дасягнуць пэўнага чыну, пасады і пад. [Сцяпан Крыніцкі пра Быкоўскага:] Ён не [зусім] яшчэ зяць, але скора на яго выкіруецца. Купала.
вы́кіраваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак., каго-што.
1. Надаць неабходны кірунак. Выкіраваць статак у бок лесу. Выкіраваць воз на дарогу. □ Няўдаліца Сцяпан і тут не выкіраваў як трэба — утулкаю кола зачапіў за .. шула. Мележ.
2. перан. Накіраваць на належны жыццёвы шлях.
выкіро́ўвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да выкіравацца.
2. Зал. да выкіроўваць.
выкіро́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да выкіраваць.
вы́клад, ‑у, М ‑дзе, м.
1. Дзеянне паводле дзеясл. выкладаць (у 3 знач.), выкласці (у 4 знач.).
2. Пераказ чаго‑н. сваімі словамі. Інфармацыя, падпісаная Т. Апаценкам, была па сутнасці разгорнутым выкладам зместу «Кароткага нарыса гісторыі беларускага мастацтва» — лекцыі Шчакаціхіна, прынятай слухачамі са шчырым захапленнем і ўдзячнасцю. Ліс.
выклада́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. выкладаць.