Verbum

выдумля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да выдумаць.

вы́думшчык, ‑а, м.

Разм.

1. Той, хто выдумвае што‑н.; жартаўнік. Выдумшчык забаў. □ Гэты выдумшчык [Цімошка] дзеля жарту кожны раз грыміраваўся, пераймаў паходку, голас, жэсты якога-небудзь добра вядомага ўсім вясковага дзеда. Краўчанка.

2. Хлус, пляткар.

вы́думшчыца, ‑ы, ж.

Разм. Жан. да выдумшчык.

вы́дураны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад выдурыць.

выду́рванне, ‑я, н.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. выдурваць — выдурыць.

выду́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да выдурыць.

вы́дурыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць; зак., што.

Разм. Набыць што‑н. падманам, хітрыкамі; выпрасіць. Колькі ён [Віця] у мяне выдурыў: «Дай, мамка, дзесяць капеек! Дай пяць!» Скрыпка.

вы́душаны ​¹, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад выдушыць ​¹.

вы́душаны ​², ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад выдушыць ​².

выду́шванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. выдушваць ​¹ — выдушыць ​¹.

выду́швацца ​¹, ‑аецца; незак.

Зал. да выдушваць ​¹.

выду́швацца ​², ‑аецца; незак.

Зал. да выдушваць ​².