вы́дубіць, ‑блю, ‑біш, ‑біць; зак., што.
Апрацаваць што‑н. дубільным растворам. Выдубіць аўчыну.
вы́дублены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад выдубіць.
вы́дужаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Разм. Выстаяць, выцерпець, перанесці якую‑н. нягоду. [Вучоны:] — Наступіла зіма. Стала холадна, голадна... Думаў, што не выдужаю... Новікаў.
вы́думаны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад выдумаць.
2. у знач. прым. Такі, якога няма ў рэчаіснасць нерэальны; уяўны. Выдуманы рай. Выдуманы свет.
вы́думаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
1. Вынайсці, стварыць; прыдумаць. Выдумаць новую гульню.
2. Прыдумаць што‑н. такое, што не адпавядае рэчаіснасці; схлусіць; нахлусіць.
выду́мванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. выдумваць — выдумаць.
выду́мваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да выдумаць.
вы́думка, ‑і, ДМ ‑мцы; Р мн. ‑мак; ж.
1. Тое, што прыдумана, вынайдзена. У Сашы заняло дух .. ад гэтай новай выдумкі і прапановы. Шамякін. // Вымысел, фантазія. Паэтычная выдумка. □ Сон пераблытаў усё: праўду з выдумкай, мінулае шчасце з сучасным. Васілевіч.
2. Здольнасць выдумляць. А ты з выдумкай, стары, з гумарам! Лынькоў.
3. Тое, што не адпавядае рэчаіснасці; хлусня; плётка. Бог, рай, той свет — усё гэта выдумкі, каб трымаць народ у страху і паслушэнстве. Колас. [Туляга:] Усё гэта выдумка ад пачатку да канца. Я палкоўнікам ніколі не быў. Крапіва.
выду́мліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да выдумаць.
выдумля́цца, ‑яецца; незак.
Зал. да выдумляць.