выве́шванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. вывешваць — вывесіць.
выве́швацца, ‑аецца; незак.
Зал. да вывешваць.
выве́шваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да вывесіць.
вы́веяны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад вывеяць.
вы́веяць, ‑вею, ‑вееш, ‑вее; зак., што.
Ачысціць збожжа веяннем.
вывіва́цца, ‑аецца; незак.
Рухацца па звілістай лініі. Бурыя, пад колер зямлі, берагавыя ластаўкі.. спрытна выбіваліся над вадой. Пальчэўскі. // Мець звілісты напрамак. Срэбнаю істужкаю вывіваўся Нёман. Колас.
вывіва́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да вывіць.
вы́віднець, ‑ее; безас. зак.
Добра развіднець. Ужо вывіднела, у блізкім алешніку трашчаць сарокі, на прыбітай, па-летняму зялёнай траве — кропелькі расы. Навуменка.
вы́віжаваць, ‑жую, ‑жуеш, ‑жуе; зак., каго-што.
Разм. Тайна сочачы за кім‑, чым‑н., выведаць што‑н. раней невядомае, сакрэтнае. [Рыгор:] — Здаецца ж, у той асенні вечар нідзе ні жывой душы не было. Хто б мог вывіжаваць? Сабаленка.
вывіжо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да вывіжаваць.