вая́цкі, ‑ая, ‑ае.
Разм.
1. Ваенны. Да гэтага ж часу ніхто не ведаў аб ваяцкіх здольнасцях дзеда Талаша. Колас. Адышлі гады ваяцкія, Зараслі магілы брацкія, Дні трывожныя далёка... Кірэенка.
2. Разм. Тое, што і ваяўнічы (у 1, 2 знач.). Ваяцкі запал, дух.
вегетарыя́нец, ‑нца, м.
Чалавек, які спажывае толькі раслінную і малочную ежу; прыхільнік вегетарыянства.
вегетарыя́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.
Жан. да вегетарыянец.
вегетарыя́нскі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да вегетарыянца, вегетарыянства. Вегетарыянская страва.
вегетарыя́нства, ‑а, н.
Сістэма харчавання, якая дазваляе ўжываць толькі раслінныя і малочныя прадукты.
[Ад лац. vegetraius — раслінны.]
вегетаты́ўны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які служыць для жыўлення, росту жывёльных і раслінных арганізмаў. Вегетатыўныя органы.
•••
Вегетатыўнае размнажэнне гл. размнажэнне.
Вегетатыўная нервовая сістэма гл. сістэма.
[Лац. vegetativus.]
вегетацы́йны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае адносіны да вегетацыі.
•••
Вегетацыйны перыяд гл. перыяд.
вегета́цыя, ‑і, ж.
Спец. Рост і жыццёвая дзейнасць раслін.
[Лац. vegetatio.]
ве́дама,
1. безас. у знач. вык. Тое, што і вядома (у 1 знач.). Ведама, старому дык і ўлетку холадна. Якімовіч.
2. у знач. часціцы. Ужываецца ў тых выпадках, калі трэба адзначыць, канстатаваць што‑н. [Дзядок:] — Да нас, праўда, рэдка даязджаюць: ведама бездараж, балота. Грахоўскі.
•••
Давесці да ведама гл. давесці 1.
Прымаць да ведама гл. прымаць.
ве́дамасны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да ведамства. Ведамаснае падпарадкаванне. Ведамасны транспарт.