ветраго́н, ‑а, м.
1. Разм. неадабр. Легкадумны, пусты чалавек. Былі .. [хлапчукі] малыя, неразумныя ветрагоны. Шынклер. — Не жонка, а ветрагон, — сказала маці. — Гатаваць абеды не збіраецца... Ды на тых харчах, што ў сталоўцы, ногі выцягнеш... Гаўрылкін.
2. Спец. Прыстасаванне для ўтварэння моцнага патоку паветра.
ветраго́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.
Разм. неадабр. Жан. да ветрагон (у 1 знач.).
ве́тразь, ‑я, м.
Паэт. Парус. Нахіліўся ветразь, Човен хвалі рэжа. Пушча. Мірна на тонях, нібыта лілея, ветразь рыбацкі далёка бялее. Вялюгін.
ветрало́м, ‑у, м., зб.
Дрэвы, паваленыя ветрам; буралом. Дзе спарахнелы палёг ветралом, Дасвеццем спыніліся мы. Зарыцкі.
ветраме́р, ‑а, м.
Прылада для вызначэння сілы ветру.
ве́трана, безас. у знач. вык.
Пра наяўнасць ветру. Ветрана на дварэ. □ Было, як і раней, ветрана, хмарна, нібы збіраўся дождж. Мележ.
ве́траны, ‑ая, ‑ае.
1. З ветрам, які суправаджаецца ветрам. Ветраны дзень. Ветранае надвор’е.
2. перан. Разм. Легкадумны; пусты. [Дзіміна] здавалася Максіму Сцяпанавічу несур’ёзнай, ветранай. Карпаў. [Маша] ніколі не была такой ветранай, каб ад аднаго бегчы да другога. Шамякін.
ветраны́, ‑а́я, ‑о́е.
Які прыводзіцца ў рух ветрам. Ветраны млын.
•••
Ветраная воспа гл. воспа.
ветрарухаві́к, ‑а, м.
Рухавік, які прыводзіцца ў дзеянне ветрам.
ветрасілавы́, ‑ая, ‑ое.
Які выкарыстоўвае энергію ветру. Ветрасілавая ўстаноўка.
ветраўсто́йлівы, ‑ая, ‑ае.
Які добра вытрымлівае парывы ветру. Дуб — самая ветраўстойлівая парода дрэў.