Verbum

прычыні́ць​^I (паслужыць прычынай) verúrsachen vt; zúfügen vt;

прычыні́ць шко́ду Scháden zúfügen [ántun*, ánrichten, verúrsachen];

прычыні́ць кло́пат Schereréien máchen [verúrsachen];

прычыні́ць го́ра Kúmmer beréiten

прычыні́ць​^II (няшчыльна зачыніць) ánlehnen vt, nicht fest [nicht ganz] schlíeßen*;

прычыні́ць дзве́ры die Tür ánlehnen [nicht ganz zúmachen]

прычыня́ць гл. прычыніць I, II

кры́ўдзіць

1. kränken vt, beléidigen vt;

2. разм. (нашкодзіць, прычыніць страту) benáchteiligen vt, übervórteilen vt

аб’е́сці

1. (абкусаць, абгрызці) benágen vt;

2. разм. (прычыніць страту каму-н.) j-m arm éssen*; j-m die Háare vom Kopf fréssen* (разм.)

даста́віць, дастаўля́ць

1. (тавары і г. д.) zústellen vt; líefern vt; ánliefern vt; überbríngen* vt, zúkommen lássen* vt; bríngen* vt;

2. (прычыніць) beréiten vt;

даста́віць непрые́мнасць Kúmmer beréiten;

даста́віць задавальне́нне Vergnügen beréiten

боль м. Schmerz m -es, -en, Schmérzen pl, Weh n -(e)s, -e;

галаўны́ боль Kópfschmerz m, Kópfschmerzen pl;

без бо́лю schmérzfrei, schmérzlos;

з бо́лем у душы́ [на сэрцы] mit blútendem Hérzen;

душэ́ўны боль Séelenschmerz m, Hérzweh n;

прычыні́ць боль wéhtun* аддз.;

перане́сці боль Schmerz empfínden*

укусі́ць

1. (раніць, прычыніць боль) béißen* vt; stéchen* vt (пра насякомае);

◊

яка́я му́ха яго́ ўкусі́ла? разм. ≅ was ist ihm in die Króne gefáhren?, wélche Laus ist ihm denn über die Léber geláufen?;

2. (надкусіць) ánbeißen* vt;

3. разм. (з’есці, паесці чаго-н.) étwas éssen*, áufessen* vt