Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПрадмоваСкарачэнні

уве́нчивать несов. уве́нчваць;

уве́нчиваться возвр., страд. уве́нчвацца.

увере́ние упэ́ўненне, -ння ср., запэ́ўненне, -ння ср.; неоконч. упэ́ўніванне, -ння ср., запэ́ўніванне, -ння ср.;

прими́те увере́ние в моём соверше́нном уваже́нии офиц. прымі́це запэ́ўненне ў маёй по́ўнай пава́зе.

уве́ренно нареч. упэ́ўнена;

уве́ренность упэ́ўненасць, -ці ж.;

уве́ренный

1. прич. упэ́ўнены, запэ́ўнены;

2. прил. (убеждённый) упэ́ўнены, перакана́ны;

будь уве́рен будзь пэ́ўны, будзь упэ́ўнены.

увери́тельный уст. упэ́ўнівальны, запэ́ўнівальны.

уве́рить сов. упэ́ўніць, запэ́ўніць; (убедить) перакана́ць;

уве́риться упэ́ўніцца, перакана́цца.

уверну́ть сов., разг.

1. (завернуть во что-л.) укруці́ць;

уверну́ть ребёнка в одея́ло укруці́ць дзіця́ ў ко́ўдру;

2. (вертя, уменьшить) укруці́ць; зме́ншыць, паме́ншыць;

уверну́ть фити́ль в ла́мпе укруці́ць (зме́ншыць, паме́ншыць) кнот у ля́мпе;