таранти́ть несов., прост. балбата́ць, балабо́ніць.
тара́нтул зоол. тара́нтул, -ла м.
тара́нь ж., зоол. тара́н, -на́ м., собир. тараны́, -но́ў мн.
тарара́м разг. вэ́рхал, -лу м., гармі́дар, -ру м., тарара́м, -му м.
тарара́х разг.
1. межд. (о звуке) тарара́х; (об ударе) трах;
2. в знач. сказ. тарара́х; трах;
тарара́хать несов., разг.
1. (грохотать) тарара́хаць;
2. (ударять) тра́хаць;
тарара́хаться (ударяться) разг. тра́хацца;
тарара́хнуть сов., однокр., разг.
1. (загрохотать) тарара́хнуць;
2. (ударить) тра́хнуць;
тарара́хнуться разг. (удариться) тра́хнуцца; (упасть куда-л.) бу́хнуцца.
тарата́йка разг. тарата́йка, -кі ж.