Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПрадмоваСкарачэнні

слу́шательница слуха́чка, -кі ж.;

слу́шательский слуха́цкі;

слу́шать несов., в разн. знач. слу́хаць;

слу́шать ра́дио слу́хаць ра́дыё;

слу́шать конце́рт слу́хаць канцэ́рт;

слу́шать де́ло в суде́ слу́хаць спра́ву ў судзе́;

слу́шать курс вы́сшей матема́тики слу́хаць курс вышэ́йшай матэма́тыкі;

он во всём слу́шал отца́ ён ва ўсім слу́хаў ба́цьку;

слу́шать певи́цу слу́хаць спява́чку;

слу́шаться

1. (повиноваться) слу́хаць (каго), слу́хацца;

2. страд. слу́хацца;

слу́шаюсь! слу́хаю!

слушо́к м., уменьш.-уничиж. чу́тка, -кі ж., шэ́пты, -таў мн.

слыть несов., разг. лічы́цца, сла́віцца (як);

он слывёт добряко́м ён лі́чыцца дабрадзе́ем;

он слывёт у нас музыка́нтом (за музыка́нта) ён лі́чыцца ў нас музыка́нтам (за музыка́нта).

слы́ханный / слы́хано ли де́ло разг. дзе гэ́та чу́тна, каб…

слыха́ть несов.

1. (слышать) прост. чуць;

я слыха́л его́ го́лос я чуў яго́ го́лас;

2. безл., в знач. сказ. (слышно) чува́ць, чу́тна, чутно́;

о нём ничего́ не слыха́ть аб ім нічо́га не чува́ць (не чу́тна);

3. в знач. вводн. сл., прост. (говорят) ка́жуць, ідзе́ чу́тка, чува́ць, чу́тна, чутно́.

слы́хивать несов., многокр., разг. чуць (не раз, ча́ста).

слы́хом / слы́хом не слыха́ть прост. і чу́так няма́, і по́чуту няма́.