подру́чный
1. прил. падру́чны, спадру́чны;
2. сущ. падру́чны, -нага м., спадру́чны, -нага м.; (помощник) памо́чнік, -ка м.
подры́вI м.
1. (действие по глаг. подорва́ть, подрыва́тьI) падрыва́нне, -ння ср., падры́ў, -ры́ву м.;
подры́в го́рной поро́ды падрыва́нне (падры́ў) го́рнай паро́ды;
2. перен. падры́ў, -ры́ву м.;
подры́в авторите́та падры́ў аўтарытэ́ту;
подры́в торго́вли падры́ў га́ндлю;
вести́ к подры́ву чего́-л. ве́сці да падры́ву чаго́-не́будзь.
подры́вII м. (подкоп) падко́пванне, -ння ср., падко́п, -пу м.; падрыва́нне, -ння ср., падры́ў, -ры́ву м.; см. подрыва́тьII.
подрыва́ниеI воен., техн. падрыва́нне, -ння ср.
подрыва́ниеII падко́пванне, -ння ср.; падрыва́нне, -ння ср.; см. подрыва́тьII.
подрыва́тьI несов. (к подорва́ть)
1. (разрушать взрывом) падрыва́ць;
2. перен. падрыва́ць;
подрыва́ть авторите́т падрыва́ць аўтарытэ́т;
подрыва́ть креди́т падрыва́ць крэды́т;
подрыва́ть здоро́вье падрыва́ць здаро́ўе.
подрыва́тьII несов. (к подры́ть) падко́пваць; (рылом — о животных) падрыва́ць.
подрыва́тьсяI несов., возвр., страд. (к подрыва́тьI) падрыва́цца.
подрыва́тьсяII несов., возвр., страд. (к подрыва́тьII) падко́пвацца; падрыва́цца.
подры́вка ж., разг. падко́п, -пу м., падко́пванне, -ння ср.; см. подрыва́тьII.