подня́ть сов.
1. (взять с земли, придать более высокое положение) падня́ць, мног. пападыма́ць;
подня́ть игру́шку с по́ла падня́ць ца́цку з падло́гі;
подня́ть флаг падня́ць сцяг;
подня́ть я́корь падня́ць я́кар;
подня́ть бока́л падня́ць ке́ліх;
подня́ть забо́р падня́ць плот;
подня́ть у́ровень воды́ падня́ць узро́вень вады́;
2. в др. знач. узня́ць; падня́ць; (поставить) паста́віць; (возвысить) узвы́сіць; (повысить) павы́сіць; (разбудить) пабудзі́ць; разбудзі́ць; (начать) пача́ць, усча́ць, распача́ць; (вспугивая, выгнать) узагна́ць; успу́дзіць;
◊
подня́ть глаза́ (взор) падня́ць во́чы;
подня́ть из пе́пла падня́ць з руі́н;
подня́ть на́ ноги падня́ць (паста́віць) на но́гі;
подня́ть на во́здух падня́ць у паве́тра;
подня́ть го́лову падня́ць галаву́;
подня́ть ру́ку на кого́-, что́-л. падня́ць руку́ на каго́-, што-не́будзь; см. поднима́ть;
подня́ться
1. (вверх) падня́цца;
2. в др. знач. узня́цца; падня́цца; (встать с места, ото сна) уста́ць; (быстро, порывисто) усхапі́цца; (возвыситься) узвы́сіцца; (повыситься) павы́сіцца; (начаться) пача́цца, усча́цца, распача́цца; (о тесте) падысці́; см. поднима́ться.
подоба́ть несов. быць да тва́ру; быць ва́ртым; нале́жаць; падыхо́дзіць; пасава́ць;
так поступа́ть не подоба́ет так рабі́ць не ва́рта (не да тва́ру);
ему́ подоба́ет заня́ть пе́рвое ме́сто яму́ нале́жыць заня́ць пе́ршае ме́сца;
как подоба́ет як нале́жыць;
подоба́ющий
1. прич. які́ (што) да тва́ру; які́ (што) ва́рты; які́ (што) нале́жыць; які́ (што) падыхо́дзіць; які́ (што) пасу́е;
2. прил. (надлежащий) нале́жны; (соответствующий) адпаве́дны;
взять подоба́ющий тон узя́ць нале́жны (адпаве́дны) тон;
подоба́ющим о́бразом нале́жным чы́нам.
подо́бие ср.
1. (сходство) падабе́нства, -ва ср.;
2. мат. падо́бнасць, -ці ж.;
перспекти́вное подо́бие мат. перспекты́ўная падо́бнасць.
подо́блачный падво́блачны, падхма́рны.
подо́бно нареч., предлог с дат. падо́бна (да каго, да чаго, на каго, на што); (так же, как) такса́ма, як (хто, што); (как) як (хто, што); (словно) ні́бы (хто, што);
подо́бно тому́, как со́лнце освеща́ет зе́млю падо́бна да таго́ (на то́е), як со́нца асвятля́е зямлю́;
поступи́л подо́бно свои́м предше́ственникам зрабі́ў такса́ма, як яго́ папярэ́днікі;
подо́бный
1. (кому, чему) падо́бны (да каго, да чаго, на каго, на што); (такой) такі́; (этот) гэ́ты;
шум, подо́бный прибо́ю шум, падо́бны да прыбо́ю (на прыбо́й);
никогда́ не встреча́л подо́бных люде́й ніко́лі не сустрака́ў такі́х людзе́й;
2. мат. падо́бны;
подо́бные треуго́льники падо́бныя трохвуго́льнікі;
◊
ничего́ подо́бного! нічо́га падо́бнага!;
подо́бным о́бразом такі́м жа чы́нам;
в подо́бном слу́чае у такі́м (у падо́бным) вы́падку;
и тому́ подо́бное (сокращённо и т. п.) і да таго́ падо́бнае (сокращённо і да т. п.).
подобостра́стие ср. ліслі́васць, -ці ж., уго́длівасць, -ці ж.;