подлежа́ть несов. падляга́ць; (надлежать) нале́жаць;
подлежа́ть суду́, юриди́ческой отве́тственности падляга́ць суду́, юрыды́чнай адка́знасці;
подлежа́ть чьему́-л. ве́дению падляга́ць чыйму́-не́будзь ве́данню (распараджэ́нню), нале́жаць да чыйго́-не́будзь ве́дання;
не подлежи́т оглаше́нию не падляга́е абвяшчэ́нню;
◊
не подлежи́т ни мале́йшему сомне́нию не выкліка́е (няма́) нія́кага сумне́ння.
подлежа́щее ср., сущ., грам. дзе́йнік, -ка м.
подлежа́щий які́ (што) падляга́е, падле́глы;
до́говор, подлежа́щий ратифика́ции дагаво́р (дамо́ва), які́ (яка́я, што) падляга́е ратыфіка́цыі.
подлеза́ние падла́жванне, -ння ср.;
подлеза́ть несов. падла́зіць.
подле́зть сов. падле́зці.
по́дленький разг. по́дленькі.
подлепи́ть сов., разг. падляпі́ць;
подлепи́ться разг. падляпі́цца.
подле́пленный разг. падле́плены;