Verbum

полномо́чный

1. паўнамо́цны;

полномо́чный мини́стр паўнамо́цны міні́стр;

полномо́чный посо́л паўнамо́цны пасо́л (амбаса́дар);

полномо́чный представи́тель паўнамо́цны прадстаўні́к;

2. (уполномоченный) упаўнава́жаны;

я не полномо́чен э́то де́лать я не ўпаўнава́жаны гэ́та рабі́ць.

полнопра́вие паўнапра́ўе, -пра́ўя ср.;

полнопра́вно нареч. паўнапра́ўна;

полнопра́вность паўнапра́ўнасць, -ці ж.;

полнопра́вный паўнапра́ўны.

полноразме́рный поўнаразме́рны.

полносбо́рный паўназбо́рны;

полносбо́рное строи́тельство паўназбо́рнае будаўні́цтва.

по́лностью нареч. по́ўнасцю; (целиком) ца́лкам.

полнота́

1. паўната́, -ты́ ж.;

полнота́ вла́сти паўната́ ўла́ды;

2. (тучность) паўната́, -ты́ ж.; (толщина) таўшчыня́, -ні́ ж.;

◊

от полноты́ чувств ад паўнаты́ пачу́ццяў.

по́лноте, см. по́лно​^I.