пожира́ющий
1. прич. які́ (што) есць, які́ (што) з’яда́е; які́ (што) пажыра́е; які́ (што) паглына́е; см. пожира́ть;
2. прил. паглына́льны; пажыра́льны.
пожирне́е сравн. ст.
1. нареч. (тро́хі) тлусце́й; см. жи́рно;
2. прил. (тро́хі) тлусце́йшы; (тро́хі) таўсце́йшы; (тро́хі) сыце́йшы; см. жи́рный;
пожирне́ть сов., разг. патлусце́ць, пасыце́ць.
пожи́тки разг. мана́ткі, -каў ед. нет, пажы́ткі, -каў ед. нет.
пожи́ть сов. пажы́ць;
◊
поживём — уви́дим погов. пажывём — паба́чым.
по́жнивный с.-х. пажні́ўны, паржы́шчавы;
по́жнивные культу́ры пажні́ўныя (паржы́шчавыя) культу́ры;
по́жниво обл. іржы́шча, -шча ср., (после гласной) ржы́шча, -шча ср.
по́жня ж.
1. (стерня) іржы́шча, -шча ср., (после гласной) ржы́шча, -шча ср.; іржэ́ўнік, -ку м., (после гласной) ржэ́ўнік, -ку м.;
2. (луг) сенажа́ць, -ці ж., обл. по́жня, -ні ж.
по́жранный
1. з’е́дзены; пажра́ны, пажо́рты;
2. паглыну́ты;
3. пажра́ны, пажо́рты; см. пожра́ть;