говори́ть несов., в разн. знач. гавары́ць; каза́ць;
он говори́т ён гаво́рыць;
говори́ть де́ло разг. гавары́ць слу́шна, до́бра каза́ць, пра́ўду каза́ць;
он де́ло говорит ён гаво́рыць слу́шна (до́бра, пра́ўду ка́жа);
говоря́т в знач. вводн. сл. ка́жуць, гаво́раць;
◊
и́на́че говоря іна́кш ка́жучы;
не говоря́ дурно́го сло́ва не ка́жучы нічо́га благо́га;
вообще́ (в су́щности) говоря́ в знач. вводн. сл. нао́гул ка́жучы;
говори́ть на ра́зных языка́х гавары́ць на ро́зных мо́вах;
говоря́т (говорю) вам (тебе́) ка́жуць вам (табе́);
и не говори́!, и не говори́те! і не кажы́!, і не кажы́це!;
ме́жду на́ми говоря́ в знач. вводн. сл. між на́мі ка́жучы;
не́чего (не сто́ит) и говори́ть няма́ чаго́ і гавары́ць;
само́ за себя́ говори́т само́ за сябе́ гаво́рыць;
что вы говори́те! што вы ка́жаце!;
что и говори́ть што і каза́ць;
что (как) ни говори́ што (як) ні кажы́;
говори́ться страд. гавары́цца;
◊
как говори́тся як ка́жуць, як гаво́рыцца, як той каза́ў.
говорли́вость
1. гаварлі́васць, -ці ж.;
2. перен. гаманлі́васць, -ці ж.;
говорли́вый
1. гаваркі́, гаварлі́вы;
2. перен. гаманкі́, гаманлі́вы;
говоро́к м., разг.
1. (негромкая речь) гамо́нка, -кі ж.;
2. (манера говорить) гаво́рка, -кі ж.;
говору́н разг. гавару́н, -на́ м.;
говору́нья гавару́ха, -хі ж.;
говоря́щий
1. прич. які́ (што) гаво́рыць;
2. прил. гаво́рачы;
говоря́щий попуга́й гаво́рачы папуга́й;
3. сущ. гаво́рачы, -чага м.
говя́дина я́лавічына, -ны ж., гавя́дзіна, -ны ж.;