Verbum

zadręczyć

зак. замучыць

zadręczyć się

зак. замучыць сябе; замучыцца

zadrgać

зак. задрыжаць; затрымцець

zadrwić

зак. z kogo/czego насмяяцца, пажартаваць, пакпіць з каго/чаго

zadrzemać

зак. задрамаць

zadrżeć

I зак.

1. падзерці; парваць;

2. задзерці; падняць;

zadrżeć ogon — задзерці хвост;

3. перан. пасварыцца; задзерціся з кім;

zadrżeć z kierownictwem — не паладзіць з начальствам;

zadrżeć brodę уст. задзерці бараду; хвост адкінуць

II

zadrż|eć

зак. задрыжаць; здрыгануцца;

~ałem na samą myśl o tym — я здрыгануўся ад адной думкі пра гэта

zaduch, ~u

м. духата, спёртае паветра, задуха

zadufać się

зак. заганарыцца; зазнацца

zadufały

гл. zadufany

zadufany

саманадзейны, самаўпэўнены; пыхлівы; фанабэрысты; мардапышны