Verbum

ukłucie

н.

1. укол;

2. укус

ukłuć

зак.

1. укалоць;

2. укусіць, уджаліць

ukłuć się

зак. укалоцца

uknuć

зак. задумаць, наладзіць;

uknuć spisek — скласці (арганізаваць) змову

ukochać

зак.

1. палюбіць;

2. прылашчыць

ukochany

1. ~y м. улюбёны, каханы;

2. ~a ж. каханая

ukoić

зак. кніжн. супакоіць, заспакоіць;

ukoić ból — уціхамірыць боль;

ukoić cierpienie — суняць (супакоіць) пакуту

ukojenie

н. кніжн. cуцяшэнне, заспакаенне;

ukojenie po stracie matki — суцяшэнне пасля страты маці;

znaleźć ukojenie w czym — знайсці суцяшэнне ў чым

ukojny

паэт. заспакаяльны

ukołysać

зак. укалыхаць, закалыхаць;

ukołysać dziecko do snu — закалыхаць дзіця