Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

в, нескл., н.

1. Трэцяя літара беларускага алфавіта, якая мае назву «вэ». Малое в.

2. Выбухны, звонкі, губна-зубны зычны гук. Мяккае в.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

в'етнамец,

гл. в'етнамцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

в'етнамка,

гл. в'етнамцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

в'етнамскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да В'етнама, в'етнамцаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

в'етнамцы, ‑аў; адз. в'етнамец, ‑мца, м.; в'етнамка, ‑і, ДМ ‑мцы; мн. в'етнамкі, ‑мак; ж.

Народ, які складае асноўнае насельніцтва В'етнама.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

ва, прыназ. з РВМ.

Ужываецца замест прыназоўніка «у» перад словамі, якія пачынаюцца з «у» і ў спалучэнні «ва мне», напрыклад: ва ўсіх, ва ўзросце, ва універсітэт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

ваба, ‑ы, ж.

Падзыванне (птушак, звяроў) падробленым голасам (гукам).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

вабенне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. вабіць (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

вабленне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. вабіць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

вабнасць, ‑і, ж.

Уласцівасць вабнага; прывабнасць. Дзіўнае злучэнне чорнай сталі і гэтай нечаканай мяккасці надавала вачам.. нейкую незвычайную вабнасць. Зарэцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)