духо́ўнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
духо́ўнік |
духо́ўнікі |
| Р. |
духо́ўніка |
духо́ўнікаў |
| Д. |
духо́ўніку |
духо́ўнікам |
| В. |
духо́ўніка |
духо́ўнікаў |
| Т. |
духо́ўнікам |
духо́ўнікамі |
| М. |
духо́ўніку |
духо́ўніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
духо́ўніца
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
духо́ўніца |
духо́ўніцы |
| Р. |
духо́ўніцы |
духо́ўніц |
| Д. |
духо́ўніцы |
духо́ўніцам |
| В. |
духо́ўніцу |
духо́ўніцы |
| Т. |
духо́ўніцай духо́ўніцаю |
духо́ўніцамі |
| М. |
духо́ўніцы |
духо́ўніцах |
Крыніцы:
piskunou2012.
духо́ўніцтва
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
духо́ўніцтва |
| Р. |
духо́ўніцтва |
| Д. |
духо́ўніцтву |
| В. |
духо́ўніцтва |
| Т. |
духо́ўніцтвам |
| М. |
духо́ўніцтве |
Крыніцы:
piskunou2012.
духо́ўны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
духо́ўны |
духо́ўная |
духо́ўнае |
духо́ўныя |
| Р. |
духо́ўнага |
духо́ўнай духо́ўнае |
духо́ўнага |
духо́ўных |
| Д. |
духо́ўнаму |
духо́ўнай |
духо́ўнаму |
духо́ўным |
| В. |
духо́ўны (неадуш.) духо́ўнага (адуш.) |
духо́ўную |
духо́ўнае |
духо́ўныя (неадуш.) духо́ўных (адуш.) |
| Т. |
духо́ўным |
духо́ўнай духо́ўнаю |
духо́ўным |
духо́ўнымі |
| М. |
духо́ўным |
духо́ўнай |
духо́ўным |
духо́ўных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.