дакава́ны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
дакава́ны |
дакава́ная |
дакава́нае |
дакава́ныя |
| Р. |
дакава́нага |
дакава́най дакава́нае |
дакава́нага |
дакава́ных |
| Д. |
дакава́наму |
дакава́най |
дакава́наму |
дакава́ным |
| В. |
дакава́ны (неадуш.) дакава́нага (адуш.) |
дакава́ную |
дакава́нае |
дакава́ныя (неадуш.) дакава́ных (адуш.) |
| Т. |
дакава́ным |
дакава́най дакава́наю |
дакава́ным |
дакава́нымі |
| М. |
дакава́ным |
дакава́най |
дакава́ным |
дакава́ных |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012.
дакава́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
дакую́ |
дакуё́м |
| 2-я ас. |
дакуе́ш |
дакуяце́ |
| 3-я ас. |
дакуе́ |
дакую́ць |
| Прошлы час |
| м. |
дакава́ў |
дакава́лі |
| ж. |
дакава́ла |
| н. |
дакава́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
даку́й |
даку́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
дакава́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
дака́з
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
дака́з |
дака́зы |
| Р. |
дака́зу |
дака́заў |
| Д. |
дака́зу |
дака́зам |
| В. |
дака́з |
дака́зы |
| Т. |
дака́зам |
дака́замі |
| М. |
дака́зе |
дака́зах |
Крыніцы:
piskunou2012.
даказа́льна
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| даказа́льна |
- |
- |
Крыніцы:
piskunou2012.
даказа́льнасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
даказа́льнасць |
| Р. |
даказа́льнасці |
| Д. |
даказа́льнасці |
| В. |
даказа́льнасць |
| Т. |
даказа́льнасцю |
| М. |
даказа́льнасці |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
даказа́льны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
даказа́льны |
даказа́льная |
даказа́льнае |
даказа́льныя |
| Р. |
даказа́льнага |
даказа́льнай даказа́льнае |
даказа́льнага |
даказа́льных |
| Д. |
даказа́льнаму |
даказа́льнай |
даказа́льнаму |
даказа́льным |
| В. |
даказа́льны (неадуш.) даказа́льнага (адуш.) |
даказа́льную |
даказа́льнае |
даказа́льныя (неадуш.) даказа́льных (адуш.) |
| Т. |
даказа́льным |
даказа́льнай даказа́льнаю |
даказа́льным |
даказа́льнымі |
| М. |
даказа́льным |
даказа́льнай |
даказа́льным |
даказа́льных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
дака́занасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
дака́занасць |
| Р. |
дака́занасці |
| Д. |
дака́занасці |
| В. |
дака́занасць |
| Т. |
дака́занасцю |
| М. |
дака́занасці |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
дака́заны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
дака́заны |
дака́заная |
дака́занае |
дака́заныя |
| Р. |
дака́занага |
дака́занай дака́занае |
дака́занага |
дака́заных |
| Д. |
дака́занаму |
дака́занай |
дака́занаму |
дака́заным |
| В. |
дака́заны (неадуш.) дака́занага (адуш.) |
дака́заную |
дака́занае |
дака́заныя (неадуш.) дака́заных (адуш.) |
| Т. |
дака́заным |
дака́занай дака́занаю |
дака́заным |
дака́занымі |
| М. |
дака́заным |
дака́занай |
дака́заным |
дака́заных |
Кароткая форма: дака́зана.
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
даказа́ць
дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
дакажу́ |
дака́жам |
| 2-я ас. |
дака́жаш |
дака́жаце |
| 3-я ас. |
дака́жа |
дака́жуць |
| Прошлы час |
| м. |
даказа́ў |
даказа́лі |
| ж. |
даказа́ла |
| н. |
даказа́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
дакажы́ |
дакажы́це |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
даказа́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.