авантуры́стка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
авантуры́стка |
авантуры́сткі |
| Р. |
авантуры́сткі |
авантуры́стак |
| Д. |
авантуры́стцы |
авантуры́сткам |
| В. |
авантуры́стку |
авантуры́стак |
| Т. |
авантуры́сткай авантуры́сткаю |
авантуры́сткамі |
| М. |
авантуры́стцы |
авантуры́стках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
авантурысты́чна
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| авантурысты́чна |
авантурысты́чней |
- |
авантурысты́чнасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
авантурысты́чнасць |
| Р. |
авантурысты́чнасці |
| Д. |
авантурысты́чнасці |
| В. |
авантурысты́чнасць |
| Т. |
авантурысты́чнасцю |
| М. |
авантурысты́чнасці |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
авантурысты́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
авантурысты́чны |
авантурысты́чная |
авантурысты́чнае |
авантурысты́чныя |
| Р. |
авантурысты́чнага |
авантурысты́чнай авантурысты́чнае |
авантурысты́чнага |
авантурысты́чных |
| Д. |
авантурысты́чнаму |
авантурысты́чнай |
авантурысты́чнаму |
авантурысты́чным |
| В. |
авантурысты́чны (неадуш.) авантурысты́чнага (адуш.) |
авантурысты́чную |
авантурысты́чнае |
авантурысты́чныя (неадуш.) авантурысты́чных (адуш.) |
| Т. |
авантурысты́чным |
авантурысты́чнай авантурысты́чнаю |
авантурысты́чным |
авантурысты́чнымі |
| М. |
авантурысты́чным |
авантурысты́чнай |
авантурысты́чным |
авантурысты́чных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
авантуры́сцкі
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
авантуры́сцкі |
авантуры́сцкая |
авантуры́сцкае |
авантуры́сцкія |
| Р. |
авантуры́сцкага |
авантуры́сцкай авантуры́сцкае |
авантуры́сцкага |
авантуры́сцкіх |
| Д. |
авантуры́сцкаму |
авантуры́сцкай |
авантуры́сцкаму |
авантуры́сцкім |
| В. |
авантуры́сцкі (неадуш.) авантуры́сцкага (адуш.) |
авантуры́сцкую |
авантуры́сцкае |
авантуры́сцкія (неадуш.) авантуры́сцкіх (адуш.) |
| Т. |
авантуры́сцкім |
авантуры́сцкай авантуры́сцкаю |
авантуры́сцкім |
авантуры́сцкімі |
| М. |
авантуры́сцкім |
авантуры́сцкай |
авантуры́сцкім |
авантуры́сцкіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
авантуры́сцкі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
авантуры́сцкі |
авантуры́сцкая |
авантуры́сцкае |
авантуры́сцкія |
| Р. |
авантуры́сцкага |
авантуры́сцкай авантуры́сцкае |
авантуры́сцкага |
авантуры́сцкіх |
| Д. |
авантуры́сцкаму |
авантуры́сцкай |
авантуры́сцкаму |
авантуры́сцкім |
| В. |
авантуры́сцкі (неадуш.) авантуры́сцкага (адуш.) |
авантуры́сцкую |
авантуры́сцкае |
авантуры́сцкія (неадуш.) авантуры́сцкіх (адуш.) |
| Т. |
авантуры́сцкім |
авантуры́сцкай авантуры́сцкаю |
авантуры́сцкім |
авантуры́сцкімі |
| М. |
авантуры́сцкім |
авантуры́сцкай |
авантуры́сцкім |
авантуры́сцкіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
аванту́рыць
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
аванту́ру |
аванту́рым |
| 2-я ас. |
аванту́рыш |
аванту́рыце |
| 3-я ас. |
аванту́рыць |
аванту́раць |
| Прошлы час |
| м. |
аванту́рыў |
аванту́рылі |
| ж. |
аванту́рыла |
| н. |
аванту́рыла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
аванту́р |
аванту́рце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
аванту́рачы |
Крыніцы:
piskunou2012.
аванты́тул
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
аванты́тул |
аванты́тулы |
| Р. |
аванты́тула |
аванты́тулаў |
| Д. |
аванты́тулу |
аванты́тулам |
| В. |
аванты́тул |
аванты́тулы |
| Т. |
аванты́тулам |
аванты́туламі |
| М. |
аванты́туле |
аванты́тулах |
Крыніцы:
piskunou2012.
ава́плены
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ава́плены |
ава́пленая |
ава́пленае |
ава́пленыя |
| Р. |
ава́пленага |
ава́пленай ава́пленае |
ава́пленага |
ава́пленых |
| Д. |
ава́пленаму |
ава́пленай |
ава́пленаму |
ава́пленым |
| В. |
ава́плены (неадуш.) ава́пленага (адуш.) |
ава́пленую |
ава́пленае |
ава́пленыя (неадуш.) ава́пленых (адуш.) |
| Т. |
ава́пленым |
ава́пленай ава́пленаю |
ава́пленым |
ава́пленымі |
| М. |
ава́пленым |
ава́пленай |
ава́пленым |
ава́пленых |
Крыніцы:
piskunou2012.
ава́р
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ава́р |
ава́ры |
| Р. |
ава́ра |
ава́раў |
| Д. |
ава́ру |
ава́рам |
| В. |
ава́ра |
ава́раў |
| Т. |
ава́рам |
ава́рамі |
| М. |
ава́ру |
ава́рах |
Крыніцы:
nazounik2008,
sbm2012,
tsbm1984.