Verbum

анлайнавы слоўнік

нару́ньваць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

нару́піцца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

нару́тавіцкі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	нару́тавіцкі	нару́тавіцкая	нару́тавіцкае	нару́тавіцкія
Р.	нару́тавіцкага	нару́тавіцкай нару́тавіцкае	нару́тавіцкага	нару́тавіцкіх
Д.	нару́тавіцкаму	нару́тавіцкай	нару́тавіцкаму	нару́тавіцкім
В.	нару́тавіцкі (неадуш.) нару́тавіцкага (адуш.)	нару́тавіцкую	нару́тавіцкае	нару́тавіцкія (неадуш.) нару́тавіцкіх (адуш.)
Т.	нару́тавіцкім	нару́тавіцкай нару́тавіцкаю	нару́тавіцкім	нару́тавіцкімі
М.	нару́тавіцкім	нару́тавіцкай	нару́тавіцкім	нару́тавіцкіх

Крыніцы: piskunou2012.

Нару́тавічы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Нару́ці

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Наруці́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

нару́чнік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

нару́чны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	нару́чны	нару́чная	нару́чнае	нару́чныя
Р.	нару́чнага	нару́чнай нару́чнае	нару́чнага	нару́чных
Д.	нару́чнаму	нару́чнай	нару́чнаму	нару́чным
В.	нару́чны (неадуш.) нару́чнага (адуш.)	нару́чную	нару́чнае	нару́чныя (неадуш.) нару́чных (адуш.)
Т.	нару́чным	нару́чнай нару́чнаю	нару́чным	нару́чнымі
М.	нару́чным	нару́чнай	нару́чным	нару́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

на́ручы

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Нару́шаўцы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы