Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні

дзевяцьсо́т

лічэбнік, колькасны

мн.
-
Н. дзевяцьсо́т
Р. дзевяцісо́т
Д. дзевяціста́м
В. дзевяцьсо́т
Т. дзевяціста́мі
М. дзевяціста́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дзевяцярны́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дзевяцярны́ дзевяцярна́я дзевяцярно́е дзевяцярны́я
Р. дзевяцярно́га дзевяцярно́й
дзевяцярно́е
дзевяцярно́га дзевяцярны́х
Д. дзевяцярно́му дзевяцярно́й дзевяцярно́му дзевяцярны́м
В. дзевяцярны́ (неадуш.)
дзевяцярно́га (адуш.)
дзевяцярну́ю дзевяцярно́е дзевяцярны́я (неадуш.)
дзевяцярны́х (адуш.)
Т. дзевяцярны́м дзевяцярно́й
дзевяцярно́ю
дзевяцярны́м дзевяцярны́мі
М. дзевяцярны́м дзевяцярно́й дзевяцярны́м дзевяцярны́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

дзегцява́ць

‘мазаць што-небудзь дзёгцем’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. дзягцю́ю дзягцю́ем
2-я ас. дзягцю́еш дзягцю́еце
3-я ас. дзягцю́е дзягцю́юць
Прошлы час
м. дзегцява́ў дзегцява́лі
ж. дзегцява́ла
н. дзегцява́ла
Загадны лад
2-я ас. дзягцю́й дзягцю́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час дзягцю́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

Дзегцяно́е

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз.
н.
Н. Дзегцяно́е
Р. Дзегцяно́га
Д. Дзегцяно́му
В. Дзегцяно́е
Т. Дзегцяны́м
М. Дзегцяны́м

Дзегцяро́ва

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. Дзегцяро́ва
Р. Дзегцяро́ва
Д. Дзегцяро́ву
В. Дзегцяро́ва
Т. Дзегцяро́вам
М. Дзегцяро́ве

Дзегцяро́ўка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Дзегцяро́ўка
Р. Дзегцяро́ўкі
Д. Дзегцяро́ўцы
В. Дзегцяро́ўку
Т. Дзегцяро́ўкай
Дзегцяро́ўкаю
М. Дзегцяро́ўцы

Дзегцяры́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Дзегцяры́
Р. Дзегцяро́ў
Д. Дзегцяра́м
В. Дзегцяры́
Т. Дзегцяра́мі
М. Дзегцяра́х

дзе́д

‘бацькаў або матчын бацька; стары чалавек’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дзе́д дзяды́
Р. дзе́да дзядо́ў
Д. дзе́ду дзяда́м
В. дзе́да дзядо́ў
Т. дзе́дам дзяда́мі
М. дзе́дзе дзяда́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996.

дзе́д

‘прыстасаванне, у якое ўтыкалася лучына’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дзе́д дзяды́
Р. дзе́да дзядо́ў
Д. дзе́ду дзяда́м
В. дзе́д дзяды́
Т. дзе́дам дзяда́мі
М. дзе́дзе дзяда́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996.

Дзе́дава

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. Дзе́дава
Р. Дзе́дава
Д. Дзе́даву
В. Дзе́дава
Т. Дзе́давам
М. Дзе́даве