Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авеёзілмнопрстухшыэюя’

ка́ня

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. ка́ня ка́ні
Р. ка́ні ка́няў
Д. ка́ні ка́ням
В. ка́ню ка́ні
Т. ка́няй
ка́няю		 ка́нямі
М. ка́ні ка́нях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Каня́бічы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Каня́бічы
Р. Каня́біч
Каня́бічаў
Д. Каня́бічам
В. Каня́бічы
Т. Каня́бічамі
М. Каня́бічах

Каняві́чы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Каняві́чы
Р. Каняві́ч
Каняві́чаў
Д. Каняві́чам
В. Каняві́чы
Т. Каняві́чамі
М. Каняві́чах

каняво́д

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. каняво́д каняво́ды
Р. каняво́да каняво́даў
Д. каняво́ду каняво́дам
В. каняво́да каняво́даў
Т. каняво́дам каняво́дамі
М. каняво́дзе каняво́дах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

канявы́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. канявы́ канява́я каняво́е канявы́я
Р. каняво́га каняво́й
каняво́е		 каняво́га канявы́х
Д. каняво́му каняво́й каняво́му канявы́м
В. канявы́ (неадуш.)
каняво́га (адуш.)		 каняву́ю каняво́е канявы́я (неадуш.)
канявы́х (адуш.)
Т. канявы́м каняво́й
каняво́ю		 канявы́м канявы́мі
М. канявы́м каняво́й канявы́м канявы́х

Крыніцы: piskunou2012.

каня́жына

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. каня́жына каня́жыны
Р. каня́жыны каня́жын
Д. каня́жыне каня́жынам
В. каня́жыну каня́жын
Т. каня́жынай
каня́жынаю		 каня́жынамі
М. каня́жыне каня́жынах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

каня́ка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. каня́ка каня́кі
Р. каня́кі каня́к
Д. каня́цы каня́кам
В. каня́ку каня́к
Т. каня́кай
каня́каю		 каня́камі
М. каня́цы каня́ках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

каняма́тка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. каняма́тка каняма́ткі
Р. каняма́ткі каняма́так
Д. каняма́тцы каняма́ткам
В. каняма́тку каняма́так
Т. каняма́ткай
каняма́ткаю		 каняма́ткамі
М. каняма́тцы каняма́тках

Крыніцы: krapivabr2012.

канянё́

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, ніякі род, рознаскланяльны

адз. мн.
Н. канянё́ каняня́ты
Р. каняня́ці каняня́т
Д. каняня́ці каняня́там
В. канянё́ каняня́т
Т. канянё́м каняня́тамі
М. каняня́ці каняня́тах

Іншыя варыянты: каняня́.

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsbm1984.

каняня́

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, ніякі род, рознаскланяльны

адз. мн.
Н. каняня́ каняня́ты
Р. каняня́ці каняня́т
Д. каняня́ці каняня́там
В. каняня́ каняня́т
Т. канянё́м каняня́тамі
М. каняня́ці каняня́тах

Іншыя варыянты: канянё́.

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsbm1984.