апратэсто́ваны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
апратэсто́ваны |
апратэсто́ваная |
апратэсто́ванае |
апратэсто́ваныя |
| Р. |
апратэсто́ванага |
апратэсто́ванай апратэсто́ванае |
апратэсто́ванага |
апратэсто́ваных |
| Д. |
апратэсто́ванаму |
апратэсто́ванай |
апратэсто́ванаму |
апратэсто́ваным |
| В. |
апратэсто́ваны апратэсто́ванага |
апратэсто́ваную |
апратэсто́ванае |
апратэсто́ваныя апратэсто́ваных |
| Т. |
апратэсто́ваным |
апратэсто́ванай апратэсто́ванаю |
апратэсто́ваным |
апратэсто́ванымі |
| М. |
апратэсто́ваным |
апратэсто́ванай |
апратэсто́ваным |
апратэсто́ваных |
Кароткая форма: апратэсто́вана.
Крыніцы:
krapivabr2012.
апратэсто́ўванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
апратэсто́ўванне |
| Р. |
апратэсто́ўвання |
| Д. |
апратэсто́ўванню |
| В. |
апратэсто́ўванне |
| Т. |
апратэсто́ўваннем |
| М. |
апратэсто́ўванні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012.
апратэсто́ўвацца
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
- |
- |
| 2-я ас. |
- |
- |
| 3-я ас. |
апратэсто́ўваецца |
апратэсто́ўваюцца |
| Прошлы час |
| м. |
апратэсто́ўваўся |
апратэсто́ўваліся |
| ж. |
апратэсто́ўвалася |
| н. |
апратэсто́ўвалася |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
апратэсто́ўваць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
апратэсто́ўваю |
апратэсто́ўваем |
| 2-я ас. |
апратэсто́ўваеш |
апратэсто́ўваеце |
| 3-я ас. |
апратэсто́ўвае |
апратэсто́ўваюць |
| Прошлы час |
| м. |
апратэсто́ўваў |
апратэсто́ўвалі |
| ж. |
апратэсто́ўвала |
| н. |
апратэсто́ўвала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
апратэсто́ўвай |
апратэсто́ўвайце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
апратэсто́ўваючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
апраўда́льна
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| апраўда́льна |
апраўда́льней |
- |
апраўда́льны
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
апраўда́льны |
апраўда́льная |
апраўда́льнае |
апраўда́льныя |
| Р. |
апраўда́льнага |
апраўда́льнай апраўда́льнае |
апраўда́льнага |
апраўда́льных |
| Д. |
апраўда́льнаму |
апраўда́льнай |
апраўда́льнаму |
апраўда́льным |
| В. |
апраўда́льны (неадуш.) апраўда́льнага (адуш.) |
апраўда́льную |
апраўда́льнае |
апраўда́льныя (неадуш.) апраўда́льных (адуш.) |
| Т. |
апраўда́льным |
апраўда́льнай апраўда́льнаю |
апраўда́льным |
апраўда́льнымі |
| М. |
апраўда́льным |
апраўда́льнай |
апраўда́льным |
апраўда́льных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
апраўда́насць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
апраўда́насць |
| Р. |
апраўда́насці |
| Д. |
апраўда́насці |
| В. |
апраўда́насць |
| Т. |
апраўда́насцю |
| М. |
апраўда́насці |
Крыніцы:
piskunou2012.
апраўда́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
апраўда́нне |
апраўда́нні |
| Р. |
апраўда́ння |
апраўда́нняў |
| Д. |
апраўда́нню |
апраўда́нням |
| В. |
апраўда́нне |
апраўда́нні |
| Т. |
апраўда́ннем |
апраўда́ннямі |
| М. |
апраўда́нні |
апраўда́ннях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
апраўда́ны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
апраўда́ны |
апраўда́ная |
апраўда́нае |
апраўда́ныя |
| Р. |
апраўда́нага |
апраўда́най апраўда́нае |
апраўда́нага |
апраўда́ных |
| Д. |
апраўда́наму |
апраўда́най |
апраўда́наму |
апраўда́ным |
| В. |
апраўда́ны (неадуш.) апраўда́нага (адуш.) |
апраўда́ную |
апраўда́нае |
апраўда́ныя (неадуш.) апраўда́ных (адуш.) |
| Т. |
апраўда́ным |
апраўда́най апраўда́наю |
апраўда́ным |
апраўда́нымі |
| М. |
апраўда́ным |
апраўда́най |
апраўда́ным |
апраўда́ных |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.