аму́рзацца
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
аму́рзаюся |
аму́рзаемся |
| 2-я ас. |
аму́рзаешся |
аму́рзаецеся |
| 3-я ас. |
аму́рзаецца |
аму́рзаюцца |
| Прошлы час |
| м. |
аму́рзаўся |
аму́рзаліся |
| ж. |
аму́рзалася |
| н. |
аму́рзалася |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
аму́рзайся |
аму́рзайцеся |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
аму́рзаўшыся |
Крыніцы:
piskunou2012.
аму́рзаць
‘запэцкаць каго-небудзь, што-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
аму́рзаю |
аму́рзаем |
| 2-я ас. |
аму́рзаеш |
аму́рзаеце |
| 3-я ас. |
аму́рзае |
аму́рзаюць |
| Прошлы час |
| м. |
аму́рзаў |
аму́рзалі |
| ж. |
аму́рзала |
| н. |
аму́рзала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
аму́рзай |
аму́рзайце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
аму́рзаўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
аму́рнічанне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
аму́рнічанне |
| Р. |
аму́рнічання |
| Д. |
аму́рнічанню |
| В. |
аму́рнічанне |
| Т. |
аму́рнічаннем |
| М. |
аму́рнічанні |
Крыніцы:
piskunou2012.
аму́рнічаць
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
аму́рнічаю |
аму́рнічаем |
| 2-я ас. |
аму́рнічаеш |
аму́рнічаеце |
| 3-я ас. |
аму́рнічае |
аму́рнічаюць |
| Прошлы час |
| м. |
аму́рнічаў |
аму́рнічалі |
| ж. |
аму́рнічала |
| н. |
аму́рнічала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
аму́рнічай |
аму́рнічайце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
аму́рнічаючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
аму́рны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
аму́рны |
аму́рная |
аму́рнае |
аму́рныя |
| Р. |
аму́рнага |
аму́рнай аму́рнае |
аму́рнага |
аму́рных |
| Д. |
аму́рнаму |
аму́рнай |
аму́рнаму |
аму́рным |
| В. |
аму́рны (неадуш.) аму́рнага (адуш.) |
аму́рную |
аму́рнае |
аму́рныя (неадуш.) аму́рных (адуш.) |
| Т. |
аму́рным |
аму́рнай аму́рнаю |
аму́рным |
аму́рнымі |
| М. |
аму́рным |
аму́рнай |
аму́рным |
аму́рных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
аму́рчык
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
аму́рчык |
аму́рчыкі |
| Р. |
аму́рчыка |
аму́рчыкаў |
| Д. |
аму́рчыку |
аму́рчыкам |
| В. |
аму́рчыка |
аму́рчыкаў |
| Т. |
аму́рчыкам |
аму́рчыкамі |
| М. |
аму́рчыку |
аму́рчыках |
Крыніцы:
piskunou2012.
амусульма́нены
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
амусульма́нены |
амусульма́неная |
амусульма́ненае |
амусульма́неныя |
| Р. |
амусульма́ненага |
амусульма́ненай амусульма́ненае |
амусульма́ненага |
амусульма́неных |
| Д. |
амусульма́ненаму |
амусульма́ненай |
амусульма́ненаму |
амусульма́неным |
| В. |
амусульма́нены (неадуш.) амусульма́ненага (адуш.) |
амусульма́неную |
амусульма́ненае |
амусульма́неныя (неадуш.) амусульма́неных (адуш.) |
| Т. |
амусульма́неным |
амусульма́ненай амусульма́ненаю |
амусульма́неным |
амусульма́ненымі |
| М. |
амусульма́неным |
амусульма́ненай |
амусульма́неным |
амусульма́неных |
Крыніцы:
piskunou2012.
амусульма́ніцца
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
амусульма́нюся |
амусульма́німся |
| 2-я ас. |
амусульма́нішся |
амусульма́ніцеся |
| 3-я ас. |
амусульма́ніцца |
амусульма́няцца |
| Прошлы час |
| м. |
амусульма́ніўся |
амусульма́ніліся |
| ж. |
амусульма́нілася |
| н. |
амусульма́нілася |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
амусульма́нься |
амусульма́ньцеся |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
амусульма́ніўшыся |
Крыніцы:
piskunou2012.