манта́чыць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
манта́чу |
манта́чым |
| 2-я ас. |
манта́чыш |
манта́чыце |
| 3-я ас. |
манта́чыць |
манта́чаць |
| Прошлы час |
| м. |
манта́чыў |
манта́чылі |
| ж. |
манта́чыла |
| н. |
манта́чыла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
манта́ч |
манта́чце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
манта́чачы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
мантбрэ́цыя
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мантбрэ́цыя |
мантбрэ́цыі |
| Р. |
мантбрэ́цыі |
мантбрэ́цый |
| Д. |
мантбрэ́цыі |
мантбрэ́цыям |
| В. |
мантбрэ́цыю |
мантбрэ́цыі |
| Т. |
мантбрэ́цыяй мантбрэ́цыяю |
мантбрэ́цыямі |
| М. |
мантбрэ́цыі |
мантбрэ́цыях |
Крыніцы:
piskunou2012.
манто́
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, нескланяльны
|
адз. |
мн. |
| Н. |
манто́ |
манто́ |
| Р. |
манто́ |
манто́ |
| Д. |
манто́ |
манто́ |
| В. |
манто́ |
манто́ |
| Т. |
манто́ |
манто́ |
| М. |
манто́ |
манто́ |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Мантсера́т
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Мантсера́т |
| Р. |
Мантсера́та |
| Д. |
Мантсера́ту |
| В. |
Мантсера́т |
| Т. |
Мантсера́там |
| М. |
Мантсера́це |
манту́
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, нескланяльны
|
адз. |
| Н. |
манту́ |
| Р. |
манту́ |
| Д. |
манту́ |
| В. |
манту́ |
| Т. |
манту́ |
| М. |
манту́ |
Крыніцы:
tsblm1996.
манту́ліць
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
манту́лю |
манту́лім |
| 2-я ас. |
манту́ліш |
манту́ліце |
| 3-я ас. |
манту́ліць |
манту́ляць |
| Прошлы час |
| м. |
манту́ліў |
манту́лілі |
| ж. |
манту́ліла |
| н. |
манту́ліла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
манту́ль |
манту́льце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
манту́лячы |
Крыніцы:
piskunou2012.
манту́лка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
манту́лка |
манту́лкі |
| Р. |
манту́лкі |
манту́лак |
| Д. |
манту́лцы |
манту́лкам |
| В. |
манту́лку |
манту́лак |
| Т. |
манту́лкай манту́лкаю |
манту́лкамі |
| М. |
манту́лцы |
манту́лках |
Крыніцы:
piskunou2012.
манту́льнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
манту́льнік |
манту́льнікі |
| Р. |
манту́льніка |
манту́льнікаў |
| Д. |
манту́льніку |
манту́льнікам |
| В. |
манту́льніка |
манту́льнікаў |
| Т. |
манту́льнікам |
манту́льнікамі |
| М. |
манту́льніку |
манту́льніках |
Крыніцы:
piskunou2012.