мандаліні́стка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мандаліні́стка |
мандаліні́сткі |
| Р. |
мандаліні́сткі |
мандаліні́стак |
| Д. |
мандаліні́стцы |
мандаліні́сткам |
| В. |
мандаліні́стку |
мандаліні́стак |
| Т. |
мандаліні́сткай мандаліні́сткаю |
мандаліні́сткамі |
| М. |
мандаліні́стцы |
мандаліні́стках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
мандалі́нны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
мандалі́нны |
мандалі́нная |
мандалі́ннае |
мандалі́нныя |
| Р. |
мандалі́ннага |
мандалі́ннай мандалі́ннае |
мандалі́ннага |
мандалі́нных |
| Д. |
мандалі́ннаму |
мандалі́ннай |
мандалі́ннаму |
мандалі́нным |
| В. |
мандалі́нны (неадуш.) мандалі́ннага (адуш.) |
мандалі́нную |
мандалі́ннае |
мандалі́нныя (неадуш.) мандалі́нных (адуш.) |
| Т. |
мандалі́нным |
мандалі́ннай мандалі́ннаю |
мандалі́нным |
мандалі́ннымі |
| М. |
мандалі́нным |
мандалі́ннай |
мандалі́нным |
мандалі́нных |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
манда́нт
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
манда́нт |
манда́нты |
| Р. |
манда́нта |
манда́нтаў |
| Д. |
манда́нту |
манда́нтам |
| В. |
манда́нта |
манда́нтаў |
| Т. |
манда́нтам |
манда́нтамі |
| М. |
манда́нце |
манда́нтах |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsbm1984.
мандары́н
‘чыноўнік у феадальным Кітаі’
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мандары́н |
мандары́ны |
| Р. |
мандары́на |
мандары́наў |
| Д. |
мандары́ну |
мандары́нам |
| В. |
мандары́на |
мандары́наў |
| Т. |
мандары́нам |
мандары́намі |
| М. |
мандары́не |
мандары́нах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996.
мандары́н
‘дрэва; плод’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мандары́н |
мандары́ны |
| Р. |
мандары́на |
мандары́наў |
| Д. |
мандары́ну |
мандары́нам |
| В. |
мандары́н |
мандары́ны |
| Т. |
мандары́нам |
мандары́намі |
| М. |
мандары́не |
мандары́нах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996.
мандары́навы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
мандары́навы |
мандары́навая |
мандары́навае |
мандары́навыя |
| Р. |
мандары́навага |
мандары́навай мандары́навае |
мандары́навага |
мандары́навых |
| Д. |
мандары́наваму |
мандары́навай |
мандары́наваму |
мандары́навым |
| В. |
мандары́навы (неадуш.) мандары́навага (адуш.) |
мандары́навую |
мандары́навае |
мандары́навыя (неадуш.) мандары́навых (адуш.) |
| Т. |
мандары́навым |
мандары́навай мандары́наваю |
мандары́навым |
мандары́навымі |
| М. |
мандары́навым |
мандары́навай |
мандары́навым |
мандары́навых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
мандары́нка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мандары́нка |
мандары́нкі |
| Р. |
мандары́нкі |
мандары́нак |
| Д. |
мандары́нцы |
мандары́нкам |
| В. |
мандары́нку |
мандары́нкі |
| Т. |
мандары́нкай мандары́нкаю |
мандары́нкамі |
| М. |
мандары́нцы |
мандары́нках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
мандары́ннік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
мандары́ннік |
| Р. |
мандары́нніку |
| Д. |
мандары́нніку |
| В. |
мандары́ннік |
| Т. |
мандары́ннікам |
| М. |
мандары́нніку |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
мандары́нскі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
мандары́нскі |
мандары́нская |
мандары́нскае |
мандары́нскія |
| Р. |
мандары́нскага |
мандары́нскай мандары́нскае |
мандары́нскага |
мандары́нскіх |
| Д. |
мандары́нскаму |
мандары́нскай |
мандары́нскаму |
мандары́нскім |
| В. |
мандары́нскі (неадуш.) мандары́нскага (адуш.) |
мандары́нскую |
мандары́нскае |
мандары́нскія (неадуш.) мандары́нскіх (адуш.) |
| Т. |
мандары́нскім |
мандары́нскай мандары́нскаю |
мандары́нскім |
мандары́нскімі |
| М. |
мандары́нскім |
мандары́нскай |
мандары́нскім |
мандары́нскіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
tsblm1996,
tsbm1984.
мандары́нчык
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мандары́нчык |
мандары́нчыкі |
| Р. |
мандары́нчыка |
мандары́нчыкаў |
| Д. |
мандары́нчыку |
мандары́нчыкам |
| В. |
мандары́нчык |
мандары́нчыкі |
| Т. |
мандары́нчыкам |
мандары́нчыкамі |
| М. |
мандары́нчыку |
мандары́нчыках |
Крыніцы:
piskunou2012.