Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Лучы́ца

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

лу́чыцкі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	лу́чыцкі	лу́чыцкая	лу́чыцкае	лу́чыцкія
Р.	лу́чыцкага	лу́чыцкай лу́чыцкае	лу́чыцкага	лу́чыцкіх
Д.	лу́чыцкаму	лу́чыцкай	лу́чыцкаму	лу́чыцкім
В.	лу́чыцкі (неадуш.) лу́чыцкага (адуш.)	лу́чыцкую	лу́чыцкае	лу́чыцкія (неадуш.) лу́чыцкіх (адуш.)
Т.	лу́чыцкім	лу́чыцкай лу́чыцкаю	лу́чыцкім	лу́чыцкімі
М.	лу́чыцкім	лу́чыцкай	лу́чыцкім	лу́чыцкіх

Крыніцы: piskunou2012.

лу́чыцца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

лучы́цца

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Лу́чыцы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Лучы́цы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

лу́чыць

‘трапіць, пацэліць’

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

лучы́ць

‘аб'ядноўваць, злучаць’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

лучэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

Лу́шнева

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Verbum