Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ручні́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.
Вузкі прадаўгаваты кавалак тканіны для выцірання твару, рук ці пасуды.
Вышываны р.
|| памянш.ручнічо́к, -чка́, мн. -чкі́, -чко́ў, м.
|| прым.ручніко́вы, -ая, -ае.
Ручніковая тканіна.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ручні́к, -ка́м. полоте́нце ср.; рушни́к
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ручні́к, ‑а, м.
Вузкі прадаўгаваты кавалак тканіны, спецыяльна прызначаны для выцірання твару, рук, цела ці пасуды. Гаспадыня падала чысты ручнік. Аляксей падзякаваў, выцер рукі і сеў за стол.Пальчэўскі.Галіна падышла да сцяны, ля якой сядзеў Папас, зняла з цвіка лямпу і пачала ручніком праціраць шкло.Галавач.Госці вылазілі з-за стала. Дзядзька Пракоп, павязаны наўскасяк цераз плячо вышываным ручніком, вылез амаль першым.Сабаленка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
ручні́кIм. Hándtuch n -(e)s, -tücher;
махро́вы ручні́к Frottíerhandtuch n;
кухо́нны ручні́к Geschírrtuch n, Wíschtuch n;
электры́чны ручні́к Händetrockner m -s, -
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ручні́кIIм.разм.аўта Hándbremse f -, -n
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Ручні́к ’вузкі прадаўгаваты кавалак тканіны, спецыяльна прызначаны для выцірання твару, рук, цела ці посуду’ (ТСБМ), рушні́к ’тс’ (ТС, Касп.), ’ручнік для ўпрыгожвання хаты’ (капыл., саліг., клец., слуц., З нар. сл.). Уласнае ўтварэнне ад ручны ’для рук’ або з польск.ręcznik ’ручнік’. Гл. рука.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ручнік; уціральнік, выціральнік (абл.) / з доўгімі махрамі: скарач, трапкач
Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)