по́льскі гл. палякі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

по́льскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. по́льскі по́льская по́льскае по́льскія
Р. по́льскага по́льскай
по́льскае		 по́льскага по́льскіх
Д. по́льскаму по́льскай по́льскаму по́льскім
В. по́льскі (неадуш.)
по́льскага (адуш.)		 по́льскую по́льскае по́льскія (неадуш.)
по́льскіх (адуш.)
Т. по́льскім по́льскай
по́льскаю		 по́льскім по́льскімі
М. по́льскім по́льскай по́льскім по́льскіх

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

по́льскі, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да палякаў, да Польшчы. У польскай мове Васіль Бусыга быў не дужа моцны. Колас.

2. у знач. наз. по́льскі, ‑ага, м. Уст. Тое, што і паланэз.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

по́льскі pólnisch

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ПО́ЛЬСКІ (Спартак Аляксандравіч) (21.6.1930, г. Новасібірск, Расія — 9.9.1994),

бел. географ. Д-р геагр. н. (1980), праф. (1983). Скончыў БДУ (1954). З 1973 у Мінскім дзярж. пед. ун-це. Навук. працы па праблемах сац.-эканам. і дэмаграфічнага развіцця гарадоў Беларусі. Узначальваў рэдкалегію і аўтарскі калектыў атласа «Беларусы: этнагеаграфія, дэмаграфія, дыяспара, канфесіі» (1996).

Тв.:

Нарысы геаграфіі гарадоў Беларускай ССР (1917—1941 гг.). Мн., 1973;

Демографические проблемы развития Минска. Мн., 1976;

География населения развитых капиталистических и развивающихся стран (с основами демографии). Мн., 1987.

М.​С.​Вайтовіч.

т. 12, с. 485

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

По́льскі: польскі грыб ’падгрыб, Xerocomus badius’ (навагр., слонім., Расл. св.). Хутчэй за ўсё, запазычанне з рускай, параўн. рус. по́льский, польско́й ’палявы, стэпавы’, ’дзікі’: польские гуси ’дзікія гусі’; н.-луж. pólski, славен. poljski, серб.-харв. по̀љски ’палявы’, балг. по́лски ’тс’: полски пазач ’палявы стораж’. Семантыка ’грыб, які расце на адкрытых месцах’, звычайна — палявы грыб (ТС, паст., Жыв. сл.), палёвік (Жыв. сл.), палявы баравік/польскі баравік (Расл. св.), навуковыя назвы — махавік (казляк) руды, зайцаў грыб (Сяржаніна, Грыбы, 18). Ад поле (гл.), параўн. рус. земля — земский.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

паля́кі, -аў, адз. -ля́к, -а, м.

Заходнеславянскі народ, які складае асноўнае насельніцтва Польшчы.

|| ж. по́лька, -і, ДМ -льцы, мн. -і, -лек.

|| прым. по́льскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

герма́на-по́льскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. герма́на-по́льскі герма́на-по́льская герма́на-по́льскае герма́на-по́льскія
Р. герма́на-по́льскага герма́на-по́льскай
герма́на-по́льскае		 герма́на-по́льскага герма́на-по́льскіх
Д. герма́на-по́льскаму герма́на-по́льскай герма́на-по́льскаму герма́на-по́льскім
В. герма́на-по́льскі (неадуш.)
герма́на-по́льскага (адуш.)		 герма́на-по́льскую герма́на-по́льскае герма́на-по́льскія (неадуш.)
герма́на-по́льскіх (адуш.)
Т. герма́на-по́льскім герма́на-по́льскай
герма́на-по́льскаю		 герма́на-по́льскім герма́на-по́льскімі
М. герма́на-по́льскім герма́на-по́льскай герма́на-по́льскім герма́на-по́льскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

белару́ска-по́льскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. белару́ска-по́льскі белару́ска-по́льская белару́ска-по́льскае белару́ска-по́льскія
Р. белару́ска-по́льскага белару́ска-по́льскай
белару́ска-по́льскае		 белару́ска-по́льскага белару́ска-по́льскіх
Д. белару́ска-по́льскаму белару́ска-по́льскай белару́ска-по́льскаму белару́ска-по́льскім
В. белару́ска-по́льскі (неадуш.)
белару́ска-по́льскага (адуш.)		 белару́ска-по́льскую белару́ска-по́льскае белару́ска-по́льскія (неадуш.)
белару́ска-по́льскіх (адуш.)
Т. белару́ска-по́льскім белару́ска-по́льскай
белару́ска-по́льскаю		 белару́ска-по́льскім белару́ска-по́льскімі
М. белару́ска-по́льскім белару́ска-по́льскай белару́ска-по́льскім белару́ска-по́льскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

украі́нска-по́льскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. украі́нска-по́льскі украі́нска-по́льская украі́нска-по́льскае украі́нска-по́льскія
Р. украі́нска-по́льскага украі́нска-по́льскай
украі́нска-по́льскае		 украі́нска-по́льскага украі́нска-по́льскіх
Д. украі́нска-по́льскаму украі́нска-по́льскай украі́нска-по́льскаму украі́нска-по́льскім
В. украі́нска-по́льскі (неадуш.)
украі́нска-по́льскага (адуш.)		 украі́нска-по́льскую украі́нска-по́льскае украі́нска-по́льскія (неадуш.)
украі́нска-по́льскіх (адуш.)
Т. украі́нска-по́льскім украі́нска-по́льскай
украі́нска-по́льскаю		 украі́нска-по́льскім украі́нска-по́льскімі
М. украі́нска-по́льскім украі́нска-по́льскай украі́нска-по́льскім украі́нска-по́льскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)