акрэ́пнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не;
1. Акрыяць, паправіцца пасля цяжкай хваробы, набрацца сіл.
2. Усталявацца, умацавацца.
3. Стаць цвярдзейшым (пра грунт, глебу).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
акрэ́пнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не;
1. Акрыяць, паправіцца пасля цяжкай хваробы, набрацца сіл.
2. Усталявацца, умацавацца.
3. Стаць цвярдзейшым (пра грунт, глебу).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
красава́цца, ‑суюся, ‑суешся, ‑суецца;
1.
2. Прыцягваць увагу, вылучацца сваёй прыгажосцю.
3.
4. Выстаўляць сябе напаказ, любавацца сваім выглядам.
5.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
невядо́мы, ‑ая, ‑ае.
1. Такі, якога не ведаюць, аб якім няма звестак; незнаёмы.
2. Нязведаны, не перажыты раней.
3. Які не карыстаецца шырокай папулярнасцю; малавядомы.
4.
5.
6.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
разве́зці, ‑вязу, ‑вязеш, ‑вязе; ‑вязём, ‑везяце;
1. Везучы, даставіць кожную асобу,
2.
3.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
схе́ма, ‑ы,
1. Спрошчаны чарцёж, які перадае сістэму, пабудову, сувязь частак чаго‑н.
2. Апісанне, зробленае ў агульных рысах, папярэдні накід.
3. Абстрактны паказ чаго‑н.; агульная формула, палажэнне (у думках, разважаннях).
[Грэч. schema — вобраз.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тапі́цца 1, таплюся, топішся, топіцца;
1. Свядома пазбаўляць сябе жыцця, кідаючыся ў ваду; гінуць у вадзе.
2. Пагружацца ў што‑н. мяккае, зыбкае; вязнуць, засядаць у чым‑н.
3.
тапі́цца 2, топіцца;
1. Награваючыся, станавіцца мяккім, вадкім.
2.
тапі́цца 3, топіцца;
1. Тое, што і паліцца 1 (у 1 знач.).
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тра́са, ‑ы,
1. Лінія на карце або на зямной паверхні, якая намячае кірунак чаго‑н. (канала, чыгункі, лініі электраперадач і пад.).
2. Дарога, якая злучае важныя аб’екты, населеныя пункты і пад.
3. След, які пакідае за сабой трасіруючая куля, снарад і пад.
[Ад ням. Trasse — кірунак лініі, шляху.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фа́за, ‑ы,
1. Перыяд, стадыя, этап у развіцці якой‑н. з’явы, працэсу і пад.
2.
3. У хіміі — аднародная частка якой‑н. неаднароднай сістэмы.
4. У геалогіі — найменшая адзінка часу, якой адпавядае пэўны характар парод.
5. У фізіцы — велічыня, якая характарызуе стан хістальнага працэсу ў
6. У электратэхніцы — асобная група абмотак генератара, а таксама далучаны да яе провад, па якім ідзе электрычны ток.
[Ад грэч. phasis — з’яўленне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
яны́, іх, ім, іх, імі, аб іх;
1. Ужываецца (з мэтай пазбегнуць паўтарэння) замест назоўніка множнага ліку, які ў папярэднія кантэксце абазначае прадмет гаворкі.
2.
3. У спалучэнні з часціцай «вось» набывае ўказальны характар.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
год, -а,
1. Прамежак часу, за які Зямля робіць адзін абарот вакол Сонца.
2. Адрэзак часу, які ўключае ў сябе 12 каляндарных месяцаў.
3. Прамежак часу, у які праводзіцца цыкл якіх
4.
5.
6.
7. Прамежак часу, на працягу якога адбываецца абарот якой
Высакосны год —
Светлавы год — адзінка адлегласці, роўная шляху, які праходзіць прамень святла за адзін трапічны год.
Трапічны год — прамежак часу, за які Сонца завяршае адзін цыкл змен пор года (
Гады ў рады (
З году ў год (
||
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)