ditch

[dɪtʃ]

1.

n.

роў ро́ву m., кана́ва f.

2.

v.t.

1) абко́пваць ро́вам

2) уе́хаць у роў

3) пусьці́ць пад адхо́н

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

вадасцёк м. Wásserabfluss m -es, -flüsse; Ábflussrinne f -, -n (жолаб); Ábflussgraben m -s, -gräben (канава); Rínnsal n -s, -e (канаўка); Dáchrinne f -, -n (са страхі)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прако́п Пракапанае паглыбленне, канава (Слаўг.). Тое ж прокап (Слаўг.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

рышць Канава (Маг. губ. вед., 1854, № 48, 865, Слаўг.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

цёмінка Канава, якая злучае балота з возерам (Віц. Касп.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

траншэ́я

(фр. tranchee)

1) вузкі доўгі роў з брустверам, які злучае ў адну лінію ўсе агнявыя пункты абароны;

2) роў, канава для розных гаспадарчых мэт (напр. т. для сіласу).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Ары́к ’абвадняльная канава ў Сярэдняй Азіі’. З рускай (Крукоўскі, Уплыў, 74), дзе ў XIX ст. з цюркскай, хутчэй за інш. — з узб. ариķ ’арык; баразна’, аб чым Дзмітрыеў, Строй, 510, 523; Супрун, Этимология, 1967, 96. Пра цюркскае паходжанне беларускага слова пісалі Булахаў, Курс сум., 161; Юргелевіч, Курс, 137.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вы́мал ’мель, каса, абмялелае месца’ (Гарэц.). Рус. вы́мол ’яма, калдобіна’, укр. ви́мул ’яма, выбітая вадой’ (Марусенка, Полесье, 221), польск. wymuł ’канава, паглыбленне, вымытае вадой’, в.-луж. wumuł, чэш. výmol, славац. výmoľ ’тс’. Ад vymeti (гл. малоць) з нулявым афіксам (Гл. Махэк₂, 368). Памылкова Нітшэ (66), які звязвае гэта з мул ’іл’. Адносна вакалізму назоўніка гл. Варбот, Словообр., 24, 29.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

роў I (род. ро́ва) м. ров, кана́ва ж., овра́г

роў II (род. ро́ву) м., в разн. знач. рёв;

р. быка́ — рёв быка́;

р. бу́ры — рёв бу́ри;

р. гарма́т — рёв ору́дий

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

trench

[trentʃ]

1.

n.

1) ако́п -у m., траншэ́я f.

2) глыбо́кая разо́ра, роў -ву m., кана́ва f.

2.

v.t.

1) ако́пвацца, умацо́ўваць ако́памі

2) капа́ць равы́

•

- trench upon

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)