Па́ліца ’цяжкая дубіна з патоўшчаным канцом, якая ў старажытныя часы служыла зброяй’ (ТСБМ). Рус. па́лица, укр. па́лица, ст.-рус., ст.-слав. палица, польск. palica ’палка’, чэш. palice ’дубінка’, славац. palica ’палка, дубінка, тросць’, серб.-харв. па̏лица ’палка; посах; палена’, славен. pálica ’палка; посах; перакладзіна’, балг. палица ’паліца’. Прасл. palica (SP, 1, 99). Махэк₂ (420) праславянскім лічыць pala (параўн. польск. і чэш. дыял. pala ’палка’). Далейшую этымалогію гл. палка.

Палі́ца ’дошка або некалькі дошак, прымацаваных да сцяны або ўнутры шафы для размяшчэння кніг, посуду і інш.; частка плуга, якая аддзяляе і пераварочвае падрэзаны лемяшом пласт зямлі, адвал; прыстасаванне ў некаторых сельскагаспадарчых машынах’ (ТСБМ, Шат., Бяльк., Бір. Дзярж.), полі́ца ’тс’ (ТС), ’полка’ (Гарэц., Шпіл., Мал., В. В., Грыг., Мядзв., Федар. VI), полі́ца ’полка; насценная шафка’ (Шушк.), поли́ця ’полка’ (Бяс.), ’адвал (плуга)’ (Сцяшк. МГ, Тарнацкі, Studia). Агульнаслав.: рус. поли́ца, укр. поли́ця, ст.-рус., ц.-слав. полица, польск., славац., н.-луж. polica, в.-луж. polca, чэш. police, серб.-харв. по̀лица ’насценная планка’, славен. polica ’дошка ў сцяне; адвал плуга’, балг. поли́ца ’полка, карніз’. Прасл. polica. Ад пол (Фасмер, 3, 310). Далей гл. по́лка.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Тума́к 1 ‘удар па патыліцы’ (Нас., Шат., Байк. і Некр.; брагін., Нар. словатв.), ‘моцны ўдар’ (в.-дзв., хойн., Шатал.), ‘удар кулаком’ (зах.-пал., Бел. дыял. 3, Растарг.), ‘кухталь’ (Некр. і Байк., Яўс., Юрч. Фраз. 2, Мат. Гом.), тума́ка ‘тс’: даў яму тумаку (Бел. літ. XIX ст.), тумакі́ ‘штуршкі, кухталі ў спіну ці ў бокі’ (Мядзв.). Укр. тума́к ‘штуршок, кухталь’, рус. тума́к ‘удар, штуршок кулаком’. Слова няяснага паходжання, асабліва з улікам тумак 2 і тумак 3. Фасмер (4, 119) не прымае прапанаваную Патабнём (РФВ, 4, 213) і Гараевым (380) версію пра сувязь з літ. stùmti (з s‑mobile) ‘штурхаць, біць, рухаць, замыкаць на засаўку’, а таксама з марыйск. tumak ‘дубіна’ (Маркаў, РФВ, 73, 102). Сувязь з укр. товкмачити ‘біць, калаціць, трэсці’ (ЕСУМ, 5, 674), а таксама з рус. токма́чить ‘біць, таўчы’ выглядае больш прывабнай (гл. такмачы). На базе фразеалагізма рус. дать по шапке ‘пабіць’ Арол (4, 116) збліжае з тат. tumag ‘шапка’.

Тума́к 2 ‘дурань, недалёкі чалавек’ (Юрч. Фраз. 2), ‘някемлівы чалавек’ (Мат. Гом.), ‘дурань, цёмны неадукаваны чалавек’ (Яўс., ТС), ‘тупы, неразвіты чалавек’ (беласт., Сл. ПЗБ), ‘дурань, тупіца’ (Рэг. сл. Віц.), ‘недарэка’ (Руб.), ‘тупы, абмежаваны чалавек’ (Юрч. Вытв.), тумачо́к, тумачо́чак ‘дурань, недалёкі чалавек’ (Юрч. СНЛ). Параўноўваюць з рус. разан. тумата́ ‘слепата, цемната’ і далей праз апошняе значэнне да ‘неразвітасць, неадукаванасць, дурасць’, што не выключае сувязі з марыйск. тума́к ‘дубіна’ (Жураўлёў, Язык и миф, 120). Грунтуючыся на рэканструкцыі рус. дыял. тума́ ‘лухта, глупства, дзіва’ (Даль), укр. тума́ ‘хмуры, маўклівы чалавек’, як *top‑ma ‘тупы розум, тупы чалавек’ < *topiti ‘рабіць тупым’, Ліўканен (Отглаг. сущ., 169) мяркуе пра зыходнае значэнне ‘тупы розум’. Сюды ж таксама славен. túmpast ‘тупы, недалёкі’ (Сной₂, 791), якое выводзіцца са славен. tȍp < прасл. *tǫ̑pъ ‘тупы, неразумны, абмежаваны’.

Тума́к 3 ‘помесь зайца-беляка з зайцам-русаком’ (ТСБМ), ‘фарбаванае футра зайца’ (там жа), ‘звярок, пушыстую шкуру якога вырабляюць на каўняры’ (Нас.). Укр., рус. тума́ ‘метыс, напаўрускі-напаўтатарын, паўукраінец-паўтурак’, укр. тума́ ‘жывёла змешанай пароды’, тум ‘свойская жывёла палепшанай пароды’, тума́к ‘помесь беляка і русака’, ‘фарбаванае футра зайца’, ‘куніца лясная, Martes martes L.’, рус. тумак ‘метыс’, ‘падфарбаванае футра зайца’, ‘сібірскі тхор’, польск. tumak ‘куніца’, tumaki ‘футра з куніцы’ (запазычаны праз рус. мову). Запазычанне з цюркскіх моў, параўн. тат. тӯма ‘прыплод’, ‘нашчадак’, канцавое ‑к мяркуецца з цюрк. tuma‑g у якасці памяншальнага суфікса, гл. Анікім 565; іншыя меркаванні ў Фасмер, 4, 119; ЕСУМ, 5, 674; Шыпава, Сл. тюрк., 333–334; Дабрадомаў, Этимология–1970, 103–115.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

дурань, дурны, вар'ят; дурніца, дурыла, дуралей, прыдурак, тупіца, ёлуп, ёлупень, доўбень, асталоп, абэлтух, шаленец, ідыёт, псіхапат, крэцін (разм.); асёл, баран, пень, палена, дуб, дубіна, бот, лапаць, халява, хамут, абух, бязмен (перан., лаянк.) □ дурная галава, яловая галава

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

Ро́зга 1 ро́ска, ро́зґа, ро́зка, ро́жґа ’тонкая гнуткая галінка, дубчык, дубец’, (ТСБМ, Др.-Падб., Гарэц., Нас., Шат., Бяльк., Стан., Нар. Гом., ТС, ПСл; пін., Шатал.; Байк. і Некр., Мат. Гом., Жд. 1, Сл. ПЗБ), ро́ска, ро́скі ’вітка (на калках плота)’ (чэрв., ЛА, 4). Укр. рі́зка ’галінка’, ’дубец для пакарання’, рус. ро́зга ’тс’, ’парастак, атожылак’, стараж.-рус. розга, польск. rózga ’тс’, н.-луж. rozga ’сухая галіна’, палаб. rözgă, rözgo ’галіна’, ’сук’, ’шост, палка’, ’куст’; чэш. růzha, ст.-чэш. rózka ’аднагадовая галінка’, славац. rázga ’дубец’, славен. rọ̑zga ’малады парастак вярбы’, rọ̑zgva, ròzga ’тс’, серб. ро̏зга і харв. rȍzga ’малады парастак вінаграднай лазы’, ’калок, што падтрымлівае вінаградную лазу’, ’палка, дубіна; дубец, розга; вецце, сухое галлё’, балг. розга́ ’кол, палка, жэрдка’, ст.-слав. розга ’маладая галінка, парастак’, рождиѥ ’сухое галлё, фашына’. Этымалагічна няясна. Звычайна параўноўваюць з літ. règzti, rezgù ’плесці, вязаць’, rẽzgis ’кошык, пляцёнка’, ст.-інд. rájju‑ ’вяроўка, ліна’, лац. restis ’тс’ (Мее-Ваян, 131; Мікала, Berühr., 158; Шэфталявіц, IF, 33, 134; Вальдэ-Гофман, 2, 431). Не пераконвае супастаўленне лексемы розга з лат. razga, razda ’дзяркач, старая мятла’, літ. rãžas ’пень’ (Мюленбах-Эндзелін, 3, 492). Гл. таксама ESJSt, 13, 778 з аглядам версій і літ-рай.

Ро́зга 2 ’сумнік звычайны, Solidago virga-aurea L.’ (Кіс.), польск. rózga złota ’тс’, славен. rọ̑zga ’тс’. Да розга 1 (гл.) у выніку пераносу значэння паводле падабенства.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Друк 1 ’друк’ (БРС, Байк. і Некр., Нас., Касп. і інш.). Гэта слова было ўжо ў ст.-бел. (з XVI ст., гл. Булыка, Запазыч., 102). Укр. друк ’тс’. Запазычанне з польск. druk ’тс’ (а гэта з ням. Druck ’тс’). Бернекер, 1, 99; Кюнэ, Poln., 51; Булыка, Запазыч., 102. Вытворныя адсюль друкава́ць, друка́р, друка́рня і інш. Можна ставіць пытанне, ці гэта самастойныя ўтварэнні ад друк на бел. глебе ці запазычанні таксама з польск. мовы. Булыка (Запазыч., 102) аднёс друкарня, друкаръ, друковати да дэрыватаў (пад друкъ). На с. 15 ён гаворыць, «што прыводзяцца дэрываты, утвораныя на беларускай глебе». Аднак давесці самастойнасць адзначаных бел. слоў немагчыма. Таму іх можна таксама лічыць паланізмамі: друкава́ць (ст.-бел. друковати) < польск. drukować; друка́р (ст.-бел. друкаръ) < польск. drukarz; друкарня (ст.-бел. друкарня) < польск. drukarnia. Для друка́р ёсць сляды яго польск. паходжання (дру́кар — Нас.) або прама ням. Нават друкава́ць магло быць прамым запазычаннем з ням. мовы. Яшчэ Бярында пісаў: «дрꙋкꙋ́ю: з алманска, выбива́ю, албо вытискаю».

Друк 2 ’дубіна’ (БРС), дрюк ’тс’ (Бяльк.). Рус. друк, дрюк, укр. друк, дрюк, чэш. drouk ’жалезны прут, шпень’, славац. drúk ’кол, жэрдка’, балг. дыял. дрък ’сцябло кукурузы’, серб.-харв. друк ’даволі тоўсты кол’. Прасл. *drǫkъ ’друк і да т. п.’ Гэта форма лічыцца варыянтнай (другаснай; паводле Фасмера, 1, 544, узнікла пад уплывам *sǫkъ ’сук’) да прасл. *drǫgъ ’тс’ (якая суадносіцца з дзеясловам *dręgati). Гл. Трубачоў, Эт. сл., 5, 130–131, 129–130. Сюды памяншальнае дручок.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ЗБРО́Я (ваен.),

устройствы і сродкі для паражэння праціўніка ва ўзброенай барацьбе; састаўная ч. ўзбраення. Уключае сродкі паражэння і сродкі дастаўкі іх да цэлі; у больш складаную З. ўваходзяць таксама прылады і прыстасаванні кіравання і навядзення. Сучасная З. падзяляецца; на зброю масавага знішчэння (ядз., хім., біял.) і звычайную; стратэгічную, аператыўна-тактычную і тактычную; агнястрэльную зброю, рэактыўную зброю і ракетную зброю; стацыянарную з нерухомай і рухомай асновай, самаходную, буксірную і перавозную (пераносную); індывідуальную (асабістую) і групавую (калектыўную); аўтаматычную зброю, паўаўтам. і неаўтаматычную; некіроўную і кіроўную. Да звычайнай адносяцца: агнястрэльная (артылерыйская — гарматы, пушкі, гаўбіцы, мінамёты і інш., гл. Артылерыя; стралк. і сродкі бліжняга бою — аўтаматы, вінтоўкі, пісталеты, кулямёты, ручныя гранатамёты і гранаты і інш.); рэактыўная (наземныя, авіяц. і марскія сістэмы залпавага агню, рэактыўныя гранатамёты; гл. Рэактыўная артылерыя); ракетная; мінная (процітанк., проціпяхотныя і марскія міны) і тарпедная (тарпеды рознага тыпу) З., а таксама бамбамёты, авіяц., глыбінныя і інш. бомбы; халодная зброя (сучасная — штык, армейскі нож, корцік).

З. ўзнікла ў палеаліце як універсальная прылада для апрацоўкі дрэва, палявання і самаабароны (каменныя рубілы, нажы), потым як спец. ўдарная і кідальная зброя: дубіна, па́ліца (у т. л. бумеранг), кап ’ё з крамянёвым наканечнікам, прашча, бола. У канцы палеаліту з’яўляецца кап’якідалка, лук і стрэлы, каменная сякера, у неаліце — булава і кінжал, пазней — бярдыш, алебарда. Развіццё З. выклікала стварэнне засцерагальнага ўзбраення. З бронзавага веку пачалі вырабляцца бронз., пазней жал. мячы (гл. Меч), чаканы, коп’і і інш. У дзяржавах Стараж. Усходу, Грэцыі і Рыма выкарыстоўваліся кідальныя машыны (балісты, катапульты, франдыболы, брыколі), інш. аблогавая тэхніка. З 8 ст. качэўнікі прычарнаморскіх стэпаў карысталіся шабляй (на Русі вядома з 10 ст., з 19 ст. сталі выкарыстоўваць шашку). Да канца 14 ст. на Русі меч выцеснены шабляй, у Зах. Еўропе — шпагай. З вынаходствам пораху з’явілася агнястрэльная З. (з 11 ст. ў Кітаі, з 12 ст. ў арабаў, з 14 ст. ў Зах. Еўропе, на Русі і Беларусі). Першыя яе ўзоры — араб. модфа, ручная пішчаль (ручніца), з 15 ст. аркебуза, з 16 ст. мушкеты, пісталеты. У 17 ст. ручная агнястрэльная З. аснашчана штыком. Да канца 17 ст. пашырылася гладкаствольная крамянёвая зброя. Наразное ружжо (штуцэр) вядома з 16 ст., аднак з-за цяжкасці вырабу наразная З. стала пашыранай толькі ў 19 ст. (вінтоўкі, карабіны). У сярэдзіне 19 ст. пачалі выкарыстоўвацца міны, потым тарпеды; у канцы 19 ст. з’явілася аўтам. З. — аўтам. пушкі, кулямёты і інш. У час рус.-яп. вайны 1904—05 пачалі выкарыстоўваць мінамёты, у 1-ю сусв. вайну — танкавыя, авіяц. і зенітныя пушкі, агнямёты, хім. З. (у 1915 хлор, у 1916 фасген, у 1917 іпрыт і ядавітыя дымы). У гады 2-й сусв. вайны ўпершыню выкарыстаны сав. рэактыўныя ўстаноўкі «Кацюша» (1941), ням. кіроўныя самалёты-снарады ФАУ-1 і ФАУ-2 (1944), амер. атамныя бомбы (1945). У 1950-я г. з’явілася ракетна-ядзерная зброя, у 1980—90-я г. касмічная зброя (у т. л. лазерная, пучковая, кінетычная, эл.-магн. выпрамянення, ЭМВ-зброя і інш.), працягвалася развіццё і звычайных відаў З. Для сучаснай З. характэрна паскоранае абнаўленне (цыклы замены ўзораў З. складаюць каля 10 гадоў). У стварэнні розных сістэм З. бралі ўдзел прамысл. прадпрыемствы і НДІ Беларусі.

Літ.:

Маркевич В.Е. Ручное огнестрельное оружие. СПб., 1994;

Жук А.Б. Стрелковое оружие. М., 1992;

Современное стрелковое оружие: Справ. пособие. Мн., 1997;

Разин Е.А. История военного искусства. (СПб.], 1994;

Космическое оружие: Дилемма безопасности. М., 1986.

Р.​Ч.​Лянькевіч, У.​М.​Сацута.

Некаторыя віды зброі (ад старажытнасці да 19 ст.): 1 — старажытнае кап’ё; 2 — каменная сякера; 3 — па́ліца; 4 — пума; 5, 6 — наканечнікі крамянёвы і бронзавы; 7 — рускі дроцік (суліца); 8 — лук усходні (мангольскага воіна); 9 — сякера вікінгаў; 10 — жалезная булава (пачатак н.э.); 11 — баявы молат (клявец) рыцара; 12 — грэчаскі меч; 13, 14 — рыцарскія меч і булава; 15 — рапіра; 16 — шпага; 17 — ручная бамбарда канца 14 ст.; 18 — куляўрына 15 ст.; 19 — еўрапейскі мушкет 16—17 ст. з кнотавым замком (унізе апора для стральбы); 20 — нямецкі мушкетон 1480 (прататып пісталета); 21 — рускі самапал (ручніца) 16—17 ст.; 22 — ручная марціра 1712; 23 — руская фузея 1723; 24 — багінет да фузеі; 25 — рускі трохгранны штык; 26 — драгунская вінтоўка Бердана 1870; 27 — капсульны рэвальвер Кольта 1835; 28 — вінтоўка Вінчэстэра 1895.
Некаторыя ўзоры стралковай зброі 20 ст.: 1 — рэвальвер Нагана 1910 (Бельгія); 2 — пісталет «Парабелум» 1908 (Германія); 3 — пісталет Маўзера 1920 (Германія); 4 — рэвальвер Сміта і Весана 1955 (ЗША); 5 — пісталет Берэты 1960-я г. (Італія); 6 — пісталет Браўнінга 1983 (Бельгія); 7 — пісталет-кулямёт «Узі» (Ізраіль); 8 — снайперская вінтоўка Драгунова 1963 (СССР); 9 — аўтаматычная вінтоўка «Галіл» (Ізраіль); 10 — аўтамат АКС-74У (Расія).

т. 7, с. 30

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ЗАСЛУ́ЖАНЫ РАБО́ТНІК АХО́ВЫ ЗДАРО́ЎЯ РЭСПУ́БЛІКІ БЕЛАРУ́СЬ,

ганаровае званне, якое прысвойваецца ўрачам. навук. супрацоўнікам, сярэдняму і малодшаму мед. персаналу, правізарам, фармацэўтам, інж.-тэхн. работнікам, абслуговаму персаналу лячэбна-прафілактычных, санітарна-прафілактычных, санаторна-курортных, аптэчных устаноў, органаў аховы здароўя, н.-д., мед. і фармацэўтычных ін-таў, прадпрыемстваў, арг-цый, устаноў і аб’яднанняў незалежна ад ведамаснай падпарадкаванасці, якія працуюць у галіне аховы здароўя 15 і больш гадоў, за заслугі ў ахове здароўя насельніцтва, павышэнні якасці мед. дапамогі і лек. забеспячэння. Устаноўлена законам ад 13.4.1995, прысвойваецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. З 29.10.1971 існавала званне засл. работніка аховы здароўя БССР, якое прысвойвалася Прэзідыумам Вярх. Савета БССР.

Заслужаныя работнікі аховы здароўя Рэспублікі Беларусь

1972. Л.​Дз.​Атрадных, А.​А.​Барынава, В.​А.​Галушка, Л.​І.​Голікава, Г.​Л.​Грабянцова, А.​М.​Грахоўскі, А.​Р.​Ешукоў, І.​І.​Імянінская, П.​А.​Кавецкая, Л.​А.​Катрук, Г.​А.​Клімоўская, Г.​С.​Котава, М.​С.​Курыленка, В.​П.​Лабкоў, Л.​У.​Лук’янская, А.​Ф.​Любецкі, С.​Дз.​Ляхоўскі, М.​Дз.​Манкевіч, Т.​В.​Марынкіна, К.​А.​Мельнікава, З.​І.​Міхайлава, В.​П.​Паўлаў, Н.​А.​Паўловіч, А.​Я.​Савянкоў, Р.​С.​Самахвалава, В.​П.​Серафімовіч, М.​І.​Харламава, С.​Ф.​Харламава, Я.​П.​Цітова, У.​К.​Янцэвіч, А.​П.​Ярашэвіч.

1974. М.​Р.​Арлоў, Г.​І.​Арцымовіч, А.​І.​Астроўская, Л.​Т.​Гуляева, Л.​Б.​Каламійцава, Н.​М.​Карабко, З.​В.​Красавіна, В.​В.​Крашчанка, І.​С.​Ладуцька, В.​В.​Макарчанка, М.​Ц.​Сідарэнка, Г.​Ц.​Фёдарава, В.​М.​Ціхун, К.​Ф.​Чартарыцкая, Г.​І.​Шастакова, С.​І.​Шпілеўскі.

1975. Г.​І.​Аверчыкава, М.​А.​Амяльчук, Г.​І.​Арцёмчык, А.​З.​Баркоўская, Л.​Ю.​Дабрынеўская, М.​В.​Зацава, Т.​І.​Зіневіч, Л.​Г.​Прыходзька, М.​К.​Раманава, А.​М.​Рыбалка, Ю.​Г.​Сакалкоў, К.​Р.​Ферапонтава, Л.​С.​Фёдарава, Л.​Н.​Чайка, М.​І.​Чугункін.

1976. Л.​Ц.​Амбросава, І.​У.​Верамчук, В.​П.​Герасіменка, Н.​С.​Дубіна, К.​П.​Казуціна, Г.​К.​Кастрыца, С.​Р.​Каўтун, Г.​В.​Крайнова, Г.​І.​Мартысевіч, М.​М.​Паньшына, П.​С.​Сакалова, Н.​Л.​Сакольчык, Н.​С.​Сафронава, М.​Б.​Станавенка, П.​І.​Учуватаў.

1978. А.​Ф.​Акуліч, Е.​І.​Алешчанка, М.​А.​Бандарук, З.​Р.​Баравец, В.​Ф.​Бойка, Г.​В.​Бугаева, Н.​М.​Важнік, В.​У.​Ганчар, Н.​Дз.​Дзятлава, М.​К.​Жаркевіч, М.​І.​Корбут, С.​А.​Крэпская, Н.​В.​Маркава, Е.​П.​Мірановіч, І.​А.​Сашко, З.​Р.​Хадкевіч, А.​Ц.​Ціханава, С.​М.​Ціханчук, Н.​С.​Шульга.

1979. Н.​М.​Акулік, Т.​І.​Байкачова, В.​А.​Восіпава, М.​С.​Галалобава, М.​А.​Генералава, Г.​І.​Дашкевіч, А.​Ф.​Дуброўская, Т.​І.​Жыгунова, Т.​І.​Зайко, З.​Я.​Зайцава, С.​І.​Іванькова, В.​Я.​Кавальчук, Т.​С.​Калугіна, Ю.​П.​Касач, Г.​Д.​Коршунава, Р.​І.​Красянкова, М.​Д.​Кужалева, М.​Н.​Кушнерава, Л.​І.​Львова, М.​М.​Майсейкіна, Н.​В.​Малкова, А.​П.​Манкевіч, Г.​М.​Некрашэвіч, М.​С.​Новік, Р.​І.​Панчанка, Л.​К.​Пузянкова, В.​М.​Пулькіна, І.​П.​Скакун, С.​Дз.​Чаркасава, В.​Т.​Чорная, Б.​В.​Шалькевіч, І.​М.​Шастакоў.

1980. А.​Д.​Дрызгаловіч, Г.​Ц.​Крукава, Н.​І.​Ліпавецкая, В.​С.​Макоўская, А.​Я.​Маркава, В.​М.​Худніцкая.

1981. Р.​І.​Багдановіч, Г.​З.​Галавецкая, Т.​І.​Ганчарук, М.​І.​Гапінская, Т.​В.​Грынько, М.​А.​Даманская, Н.​Р.​Дзедунова, Н.​В.​Ільяшук, М.​П.​Кандрашоў, К.​Дз.​Кібенка, В.​В.​Крупец, М.​А.​Лінкевіч, З.​М.​Ляцецкая, М.​І.​Міцкевіч, К.​А.​Пратасевіч, Р.​П.​Пятрова, В.​М.​Сарока, В.​С.​Сушчэня, А.​С.​Танкель, Ф.​С.​Хурсан.

1982. В.​Э.​Бароўская, Т.​В.​Гаўрыленка, В.​І.​Закіс, В.​А.​Камына, С.​Дз.​Кошаль, В.​С.​Мікуліч, В.​М.​Сучкова, А.​К.​Чмыроў, Л.​І.​Чыж, Г.​Р.​Шаўчук.

1983. А.​Т.​Вялюга.

1984. К.​І.​Асмалоўская.

1985. Е.​М.​Кузьмінава, Н.​У.​Масанская, А.​Дз.​Міхайлава.

1987. М.​І.​Еўхач, Л.​Р.​Лукашэвіч, Ч.​Ю.​Макрыцкая, Т.​В.​Пазняк, В.​Дз.​Паўлоўская, А.​К.​Саўко, Н.​П.​Скараходава.

1989. В.​І.​Сазонаў, У.​М.​Цэбрыкаў, В.​І.​Шляпо, Я.​К.​Шчэрба.

1990. А.​А.​Аверчанка, В.​Дз.​Баклагін, А.​П.​Бедрак, Э.​М.​Булучэўскі, В.​В.​Зюзянкоў, В.​П.​Ласы, В.​В.​Назарэвіч, У.​Я.​Уранюк.

1991. І.​І.​Архіпчык, П.​І.​Ашурка, Н.​Г.​Бучумава, М.​С.​Бялевіч, У.​С.​Варабей, Н.​Ц.​Дзеблік, М.​З.​Івашкевіч, А.​М.​Каваленка, А.​С.​Кавалёў, Л.​П.​Кісялёва, Н.​Я.​Кошаль, В.​М.​Краіла, І.​В.​Лесечка, І.​І.​Місюкевіч, П.​Л.​Новікаў, С.​А.​Папоў, В.​А.​Ражко, І.​Н.​Усаў, Т.​Р.​Федарэнка, У.​М.​Шкурко.

1992. М.​Дз.​Абозны, М.​М.​Дзятлаў, Н.​Ф.​Федарук.

1993. Ф.​М.​Гайдук, І.​І.​Тарашкевіч.

1994. М.​А.​Абрамаў, З.​М.​Багдановіч, У.​М.​Белазёрцаў, С.​Ф.​Блажко, В.​П.​Буевіч, В.​К.​Зневяроўская, С.​М.​Котаў, І.​М.​Музычка, В.​І.​Разанскі, Г.​В.​Раманоўскі, І.​В.​Ржэўскі, В.​А.​Ржауцкі, У.​С.​Рускевіч, Ц.​С.​Хейлік, А.​С.​Хомчык, У.​У.​Шваронак.

1995. Я.​А.​Сацішур.

1997. Р.​В.​Ануфрыева, М.​Г.​Гардзеенка, Р.​В.​Леўчык, Л.​У.​Чэрнікава.

т. 6, с. 561

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Трам ’апорная бэлька ў хаце пад столлю’ (Бяльк., Байк. і Некр., В. В., Мат. Гом., Гарэц.; мсцісл., З нар. сл.; гродз., мін., мсцісл., ельск., ЛА, 4), ’падоўжная бэлька, якая падтрымлівае папярочныя’ (Пятк. 2, Сцяшк., Шушк., ТС), ’ствол дрэва’ (Мат. АЛА), ’кіль’ (Некр. і Байк.), ’калок’ (Яруш.), трамкі́ ’апошнія вянкі зруба’ (ельск., ЛА, 4), тран ’апорная бэлька’ (іўеў., слонім., рэч., ЛА, 4), прам ’тс’ (лун., там жа), отра́м, атра́м ’тс’ (бяроз., чашн., там жа), штрам ’тс’ (брасл., шарк., глыб., лаг., ЛА, 4) і штра́ма ’тс’ (віл., лаг., там жа), а таксама тра́ма ’тс’ (ТСБМ, Бяльк., Кал., Шат., Касп., Сцяшк., Гарэц., Шушк., ТС; гродз., мін., ЛА, 4; Сл. ПЗБ), ’прастора паміж бэлькай і столлю’ (Жд. 1), ’бэлька ў столі’ (брагін., Шатал.). Ст.-бел. трамъ ’бервяно, бэлька’ (XVII ст.; Ст.-бел. лексікон, КГС). На беларускай тэрыторыі сышліся, магчыма, два варыянты адной і той жа лексемы (рэаліі) — тра́м(а) і атра́ма, якія, аднак, могуць мець рознае паходжанне. Лексема трам (польск. tram, tran — дыял. паўд.-усх. ’падваліна, падруба’, паўн.-усх. trama ’апорная бэлька’, в.-луж. trama, н.-луж. tramʼ, trama ’дручок, дубіна’, ’апорная бэлька’, ст.-чэш., славац. trám ’бэлька, брус’, харв. кайк. trȃm, славен. trȃm, tramȗ ’бервяно, брус’) запазычана з с.-в.-ням. trām, drām ’бервяно, бэлька’, параўн. с.-н.-ням. trāme ’бэлька’, ст.-фрыз. trām(e) ’брус, бэлька’, нарв. tram ’драўляны парог’ (Клюге, 785; ЕСУМ, 5, 617) і праз заходнеславянскія мовы (пераважна праз польскую) трапіла на беларускую (і ўкраінскую) моўную тэрыторыю (Брукнер, 574–575; Махэк₂, 649; Скок, 3, 490; Бязлай, 3, 211; Сной₂, 776; Булыка, Запазыч., 323; Голуб-Копечны, 388; Голуб-Ліер, 486). Лексема атра́ма пашырылася з балтыйскай моўнай тэрыторыі, параўн. літ. atramà ’падпорка’, ’апірышча’, ’спінка крэсла, канапы’, atramstýti ’падперці/падпіраць, прыхіліць/прыхіляць’ (Цыхун, Лекс. балтызмы, 50; Лаўчутэ, Балтизмы, 41). Назіраецца іх узаемадзеянне (трам‑а, а‑трам). Далей ням. тэрмін суадносяць са ст.-грэч. τέρεμνον ’сені, гасцёўня’, з лац. trabs < і.-е. *drabma, альбо адносяць да і.-е. асновы *ter‑ ’прабірацца, дасягаць’, ’праходзіць праз што-небудзь’, узмоцненай фармантам *‑т; дапускаецца мажлівасць існавання праславянска-прагерманскай лексемы (Скок, там жа). Петр (В. В., 21, 207–217) дапускае роднаснасць прасл. *tramъ са ст.-грэч. τραφηξ, лац. trabs ’бервяно’, ’дрэва’, ’карабель’, што даволі сумніўна. Сюды ж тру́ма, гл.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Саха́ ’саха, земляробчая прылада’ (ТСБМ, Нас., Шат., Касп., Бяльк., Сл. ПЗБ, ТС, Сцяшк., Янк. 2; пруж., КЭС; Мат. Гом.; Янк., Бес.), ’акучнік’ (Сл. ПЗБ), ’слуп з развілінай наверсе, які служыць апорай чаму-небудзь’ (ТСБМ, Касп., Сл. ПЗБ, Сцяшк. Сл., Некр., Выг., Шушк., Мат. Гом., Янк., Янк. 2), ’частка калодзежнага жураўля, слуп’ (Сл. ПЗБ, Шат., Янк. 2, Мат. Гом., Сцяшк. Сл., Бір., Жд. 1, Тарн.), ’частка ствала дрэва, ад якой адыходзіць некалькі макушак’ (Інстр. 3), ’завостраны кол, прыстасаванне для тармажэння плыта’ (Сл. ПЗБ, Нар. сл.), старое ’мера зямельнага падаткаабкладання’ (ТСБМ), ’зямельная мера’ (Выг.), ’частка сахі ў выглядзе доўгай жардзіны, да якой збоку прыпрагаўся конь’ (Сл. рэг. лекс.), мн. сахі́ ’рогі лася’ (ТСБМ), сахо́та ’саха’ (Сцяшк. Сл.), со́хі мн. л. ’накрыж укопаныя падпоркі’ (Касп.), ’слупы ў гаспадарскім будынку’ (Сцяшк.), ’даўнейшы ткацкі станок, прасцейшы за кросны’ (бялын., Нар. сл.), со́шкі ’столбікі ткацкага станка’ (Шат.), ’вілаватыя палкі, якія ставяць па баках воза, калі кладуць сена’ (Бяльк.). Рус. соха́ ’земляробчая прылада; падпорка, слуп, частка калодзежнага жураўля’, ’мера зямлі’, укр. соха́ ’падпорка’, стараж.-рус. соха ’кол, дубіна, падпорка, саха’, ’мера плошчы’, польск. socha ’развілак’, в.-луж., н.-луж. socha ’кол з развілкамі’, чэш. socha ’статуя’, дыял. ’кол з развілкай, падпора; частка калодзежнага жураўля і да т. п.’, славац. socha ’калона’, серб.-харв. со̀ха ’палка, кій з развілкай’, серб.-ц.-слав. соха ’тс’, славен. sóha ’слуп з папярочкай’, балг., макед. соха́ ’кій з развілкай’. Прасл. *soxa ’кол, дрэва з развілкай’; з гэтага значэння выцякаюць усе астатнія. Слова лічыцца спрадвечна славянскім, запазычанне выключаецца. Бліжэйшыя адпаведнікі бачаць у літ. šakà ’галузка, сук, развіліна’, лат. saka ’разгалінаванае дрэва’, sakas ’хамут, ярмо’, ст.-інд. çā́khā ’галінка, сук’, перс. šāx ’галінка, сук, рог’, гоц. hôha ’плуг’ і г. д. (Траўтман, 297; Фасмер, 3, 729–730), усе да і.-е. *k̑ak‑ ’галузка’ (Покарны, 523; Шустэр–Шэўц, 1331); ‑x‑ (у слав. чакалася б *soka, як бачым з параўнанняў) тлумачыцца як новы суфікс, як у чэш., польск. brach, bracha < brat(r) (Махэк₂, 565–566); спірантызацыя ‑к‑ (Брукнер, 505–506), або ў Борыся, 566 як суф. ‑sā: *kʼăk‑sā (як страха). Трубачоў, Ремесл. терм., 160–161, падкрэсліваючы, што прасл. *soxa датычыцца толькі адсечанай часткі дрэва, звычайна вызначанай формы, узводзіць прасл. слова да больш старажытнага *soka, дэрывата ад *sěkti (гл. сячы), а ‑x‑ тлумачыць, услед за Брукнерам, як спірантызацыю ‑к‑ па семантычных матывах. Аналагічна Страхаў, Palaeoslavica, 13/2, 6.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

САЮ́З МАЙСТРО́Ў НАРО́ДНАЙ ТВО́РЧАСЦІ БЕЛАРУ́СІ, Беларускі саюз майстроў народнай творчасці,

добраахвотнае грамадскае аб’яднанне майстроў розных відаў нар. творчасці і традыц. рамёстваў, мастацтвазнаўцаў, спецыялістаў у галіне нар. мастацтва і маст. рамёстваў. Створаны ў 1992 на Рэсп. канферэнцыі Т-ва майстроў нар. творчасці Беларусі (засн. ў 1991), з 1995 наз. Бел. саюз майстроў нар. творчасці. Мэта — адраджэнне, захаванне і развіццё традыц. нар. мастацтва, узмацненне ўплыву нар. творчасці на духоўнае развіццё грамадства, спрыянне пераемнасці традыцый, прапаганда творчасці нар. майстроў і творчых калектываў. Вышэйшы кіруючы орган — Рэсп. канферэнцыя, выканаўчы — праўленне. Канферэнцыі адбыліся ў 1995, 1997, 1999, 2001. Старшыня праўлення — Я.​М.​Сахута (з 1992). Арганізуе выстаўкі, конкурсы, фестывалі і інш. формы прапаганды нар. маст. творчасці. Уваходзіць у Бел. канфедэрацыю творчых саюзаў. На 2001 у саюзе 383 чл.

Члены Беларускага саюза майстроў народнай творчасці

1992. І.​У.​Алушкін, А.​Г.​Артынская, К.​В.​Асташэвіч, Н.​П.​Багдановіч, А.​В.​Баталёў, А.​В.​Бухвалаў, Н.​М.​Давыдава, З.​І.​Зіміна, Т.​Я.​Зіміна, Л.​К.​Галоенка, Л.​Р.​Главацкая, Т.​Э.​Івашына, Дз.​Дз.​Ільінчык, А.​В.​Карась, П.​В.​Карась, М.​І.​Корабаў, Н.​М.​Кузняцова, У.​Е.​Курбан, В.​М.​Кульпін, У.​У.​Кушнер, С.​В.​Кляшчук, В.​А.​Лабачэўская, А.​С.​Ламанос, Л.​М.​Лось, А.​М.​Маголін, В.​У.​Мазюк, Т.​Г.​Мізевіч, С.​М.​Несцярэўскі, В.​А.​Паўлава, І.​М.​Паўлаў, К.​М.​Пуціліна, Т.​Р.​Разінская, І.​К.​Раманчук, В.​Я.​Салдатава, А.​В.​Салдатаў, А.​В.​Салей, С.​Р.​Саўрыцкі, Я.​М.​Сахута, У.​С.​Смірноў, А.​В.​Трыбіс, І.​Ф.​Цыглінцава.

1993. Ю.​І.​Адамовіч, Л.​А.​Акавітая, Л.​М.​Борыс, Л.​Ш.​Валеева, С.​І.​Гайдэнкорн, Ю.​В.​Галавізнін, Ж.​У.​Гардзеева, А.​А.​Гасударава, А.​А.​Глябец, У.​В.​Гулякевіч, С.​І.​Жураўская, Т.​І.​Казлова, С.​М.​Какшынскі, І.​М.​Корабава, І.​П.​Коршун, І.​С.​Коршун, І.​У.​Лагуноўская, І.​С.​Лузько, В.​М.​Лукашэвіч, З.​С.​Ляўчэня, А.​Г.​Маляўская, Ю.​А.​Мінчанкоў, Л.​А.​Мялешка, А.​В.​Новікава, М.​І.​Няхай, А.​В.​Пракаповіч, А.​Ф.​Раманоўскі, Н.​М.​Сакалова-Кубай, Г.​Ф.​Сапун, М.​К.​Сасонка, М.​Ф.​Сямашка, С.​В.​Тарайкоўская, Л.​А.​Уласенка, Л.​М.​Уласенка, В.​К.​Уласік, У.​В.​Цакуноў, В.​М.​Чырвонцава, Т.​В.​Эбелашвілі.

1994. Н.​К.​Абуховіч, Т.​П.​Агафоненка, Т.​А.​Аляксеева, Н.​А.​Асіловіч, Т.​Я.​Белая, І.​Г.​Вавілава, Л.​У.​Васіхіна, М.​В.​Васкоўскі, Н.​В.​Гусева, Н.​В.​Зямскова, У.​А.​Касатаў, В.​А.​Крэсік, Л.​Л.​Крэсік, В.​Л.​Курганаў, Л.​У.​Нікіціна. В.​К.​Палтаржыцкі, А.​Л.​Папкоўская, Т.​М.​Пугачова, Т.​А.​Рэпіна, Г.​А.​Суша, В.​В.​Трубеева, А.​А.​Уткін, І.​П.​Фёдарава, А.​Ф.​Шабуня.

1995. Н.​А.​Бандарэнка, А.​С.​Вярцінская, А.​М.​Горбаль, А.​С.​Дубіна, Г.​І.​Іванова, У.​П.​Каласкоў, А.​Ю.​Кірычак, А.​А.​Макаранка, В.​Н.​Марозава, К.​А.​Пакаліцына, М.​А.​Пратасеня, Р.​А.​Раманеня, М.​М.​Саланенка, К.​А.​Філюта, М.​У.​Харытончык, Т.​А.​Чарнета, С.​У.​Шчэрба.

1996. Г.​М.​Безбародка, М.​М.​Белая, Т.​А.​Галавачова, Т.​У.​Ганчарык, В.​Б.​Герасіменя, Дз.​М.​Зайцаў, В.​А.​Зінкевіч, Э.​У.​Зінкевіч, Т.​А.​Ільенка, Л.​Л.​Казачонак, В.​М.​Казлоўская, В.​П.​Кучынская, П.​Б.​Лагуноўская, Ю.​С.​Лосік, У.​К.​Лук’янец, З.​У.​Ляйко, Т.​І.​Палюховіч, М.​Я.​Петрасян, Н.​Я.​Петрушко, С.​А.​Пратасеня, А.​У.​Сачак, С.​А.​Уманец, Л.​А.​Царыкевіч, М.​Н.​Чарнавокая, А.​І.​Чапулёнак, Н.​М.​Якубовіч.

1997. М.​І.​Ажэль, Т.​Я.​Ажэіль, М.​А.​Анціпкіна, Л.​У.​Блохава, А.​М.​Боганева, Н.​Ф.​Бортнік, Ю.​І.​Боўда, С.​У.​Бядзерына, Л.​У.​Вакар, Н.​А.​Валынец, С.​А.​Васіленка, Г.​І.​Ганчарэвіч, М.​П.​Гільніч, В.​С.​Грыц, А.​Я.​Дабравольская, В.​П.​Дзенісевіч, В.​А.​Дзмітрук, Л.​Я.​Дзярванаў, Я.​Л.​Дзярванаў, І.​І.​Драмлюк, В.​С.​Дранковіч, В.​П.​Дунеўскі, Н.​І.​Емяльянчык, Л.​М.​Зайцава, В.​В.​Зяноўка, М.​У.​Кажанеўская, Дз.​А.​Карліёнаў, Н.​К.​Кухарава, Т.​А.​Ларыёнава, А.​В.​Макаранка, Ю.​С.​Малышэўскі, М.​А.​Маркоўскі, В.​Ю.​Маслава, У.​І.​Матукевіч, У.​К.​Мікуцкая, П.​А.​Міхасёнак, Л.​А.​Муская, А.​А.​Мускі, А.​У.​Мяцельскі, Т.​С.​Новікава, В.​А.​Пачкаева, М.​С.​Пескавая, А.​І.​Рабкоў, Л.​Е.​Раманенка, М.​Ф.​Раманюк, З.​Ф.​Рынкова, Г.​У.​Саламянка, Г.​Л.​Саланінка, І.​А.​Сікірынаў, Б.​М.​Федаровіч, А.​М.​Храмкова, К.​А.​Цітоў, Н.​Л.​Чырвонцава, Р.​Ф.​Шаура, А.​Ф.​Шон, Н.​І.​Шэйна.

1998. Т.​А.​Багдановіч, А.​П.​Высоцкі, А.​В.​Жураўлевіч, Л.​В.​Жураўлевіч, А.​С.​Івашчанка, В.​В.​Качаргіна, Н.​В.​Кошман, А.​М.​Краўчук, Ю.​Э.​Круш, І.​М.​Кулецкая, В.​В.​Лабачоў, А.​В.​Лавор, А.​М.​Лебедзеў, І.​І.​Лізура, С.​А.​Лугін, А.​В.​Мацеша, В.​Г.​Міхасёнак, М.​І.​Мядзведзь, С.​П.​Падальніцкі, В.​З.​Парашчанка, В.​В.​Пархімовіч, В.​Р.​Пісарэнка, А.​Л.​Пракоф’еў, І.​Б.​Пярвухін, Т.​А.​Пярвухіна, В.​М.​Пятровіч, Н.​Ф.​Рабунская, М.​А.​Раманоўскі, А.​П.​Рослаў, М.​М.​Рудзяк, М.​А.​Рышкевіч, У.​Б.​Сасноўскі, Л.​Я.​Сватко, М.​В.​Свірчакоў, С.​Р.​Сядун, Г.​С.​Сямёнава, Г.​А.​Удодава, Т.​М.​Хадановіч, Т.​С.​Цімошкіна, С.​У.​Цітоў, С.​С.​Чэрнікава, Ю.​Ф.​Шапавалаў.

1999. В.​А.​Александровіч, Дз.​А.​Арынін, С.​В.​Бакіноўская, М.​І.​Бруй, М.​Э.​Бялова, М.​А.​Валошчык, А.​С.​Гаўрылаў, Дз.​У.​Гром, В.​В.​Грынашка, Н.​В.​Гунько, В.​І.​Даніленка, Л.​А.​Дзяржай-Касінская, В.​В.​Дубовік, С.​А.​Дубяга, У.​А.​Жданюк, І.​М.​Завадская, В.​Г.​Іваноў, А.​В.​Кавалык, Н.​Дз.​Канановіч, В.​Б.​Каражан, А.​І.​Каровін, А.​К.​Карчміт, В.​В.​Клімчэня, К.​У.​Краско, А.​А.​Лазоўская, Г.​У.​Любімава, В.​І.​Мацнева, А.​А.​Мацюх, С.​І.​Мурзін, Р.​М.​Панфілава, Н.​І.​Панцялеева, І.​І.​Папковіч, Я.​Л.​Пракапенка, А.​В.​Пракарына, В.​М.​Раманенка, Ю.​Л.​Рубашак, І.​С.​Руткевіч, З.​С.​Сабко, В.​Б.​Самойлаў, У.​С.​Саўрыцкі, Ю.​І.​Семашкевіч, Д.​А.​Сіняўская, Т.​Ю.​Смірнова, А.​А.​Солтан, А.​З.​Тамразаў, А.​Л.​Туміловіч, Л.​В.​Ус, Т.​М.​Фяськова, Т.​М.​Хамко, А.​А.​Хоміч, Л.​У.​Чадовіч, Г.​К.​Шамрук, І.​Л.​Шарак, С.​Я.​Шор, Л.​Э.​Юша.

2000. А.​У.​Аніська, В.​Г.​Аскірка, В.​С.​Валканоўская, А.​М.​Вараб’ёў, У.​П.​Гапеенка, П.​В.​Грынашка, А.​В.​Гурэеў, М.​А.​Давыдкін, З.​У.​Казлова, В.​П.​Казлова, Н.​П.​Каспяровіч, У.​М.​Каханоўская, С.​М.​Комель, Т.​А.​Лабунова, І.​В.​Лысенка, А.​Л.​Макарава, А.​А.​Маслік, В.​М.​Мацвееў, Н.​В.​Німко, Дз.​М.​Няхай, І.​В.​Пазгалёва, Т.​В.​Пракапчук, П.​А.​Ражалоўскі, Ж.​Я.​Розум, Г.​В.​Свечнікава, М.​С.​Скляр, А.​В.​Трампас, А.​Э.​Шамро, А.​А.​Шамшэня, А.​Г.​Шапель, І.​М.​Штэфан.

2001. М.​А.​Абраменка, Ю.​А.​Андрухін, В.​В.​Байкова, А.​М.​Бараўцова, А.​А.​Белая, Д.​А.​Бельская, З.​Ф.​Беразенская, А.​П.​Бяжко, А.​А.​Вашкелевіч, С.​В.​Вішнеўскі, Л.​Г.​Гаравая, А.​А.​Гімадава, Р.​Р.​Гімадаў, Р.​А.​Грыкін, Л.​І.​Грышчанкова, Л.​Р.​Дрэбезава, А.​Я.​Дакумаў, Ю.​А.​Дубнавіцкі, М.​В.​Ермаловіч, В.​І.​Залужны, М.​І.​Калакольцаў, Т.​П.​Каласкова, Т.​Ф.​Канавалава, У.​П.​Карасёў, А.​Б.​Кірэеў, К.​В.​Круцялёва, Н.​С.​Крыварот, Г.​М.​Кутузава, М.​М.​Кучыц, А.​Ф.​Макаранкаў, Дз.​А.​Міжуй, С.​В.​Муліца, С.​П.​Паплаўская, А.​А.​Паўлаў, С.​М.​Паўловіч, Я.​Р.​Песіна, У.​М.​Пудаў, А.​С.​Пушкароў, З.​В.​Раманюк, А.​Ю.​Радзіёнаў, А.​Л.​Рудакоўская, Г.​Р.​Рудніцкая, Г.​М.​Рымдзёнак, С.​Л.​Рымдзёнак, В.​Л.​Рэут, В.​П.​Савіных, І.​Л.​Саламаціна, Н.​Л.​Саламаціна, Г.​Я.​Салдаценкава, Т.​А.​Самойленка, А.​М.​Сапега, В.​Р.​Сілкоў, В.​І.​Смірноў, І.​П.​Супрунчык, Г.​А.​Унукаў, Н.​Л.​Федарыстава, Ю.​А.​Фурс, Г.​М.​Ханяк, Т.​А.​Худзякова, Б.​Ч.​Чарняўскі, С.​І.​Якушаў, У.​Я.​Яленскі, Н.​І.​Ярмух, А.​М.​Ярош, М.​У.​Яцкевіч.

Я.​М.​Сахута.

т. 14, с. 228

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)