растапта́ць, ‑тапчу, ‑топчаш, ‑топча; зак., каго-што.

1. Топчучы або наступіўшы, расціснуць. — Грыб вунь растаптала, — з жалем сказаў Андрэй і паказаў на збіты нагой чорны баравічок. Скрыпка. Лёня кінуў так і не дакураны бычок, растаптаў яго, плюнуў і моўчкі ўзяў з рук Хоміча павады. Брыль. // перан. Зняважыць чые‑н. пачуцці, унізіць чыю‑н. годнасць. [Сяргей:] — Вы растапталі маю веру ў чалавечую шчырасць! А я лічыў вас сапраўднымі людзьмі... Шамякін.

2. Разм. Доўга носячы, зрабіць залішне прасторным, разнасіць (абутак). Растаптаць туфлі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

verdrücken vt

1.

1) змяць, расці́снуць

2) разм. аплята́ць, умо́лваць

3):

nie étwas ~! ніко́лі не́льга замо́ўчваць што-н.!;

ein Tränchen ~ пусці́ць слязу́, папла́каць

2. ~, sich разм. уцячы́; зніка́ць; таі́цца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

раздаві́ць, ‑даўлю, ‑давіш, ‑давіць; зак., каго-што.

1. Надавіўшы або сціснуўшы, расціснуць, расплюшчыць, раздушыць. [Надзя:] — Тады збірай бульбу, бо часам як раздавіш пухір, пяску наб’ецца, можа быць заражэнне. Васілевіч. Немцы пусцілі на гармату танк, мабыць хацелі раздавіць яе, але артылерысты падпалілі яго снарадам. Сабаленка.

2. Разм. Сціснуўшы, задушыць, скалечыць, забіць. — Спаткаць бы такога дзесь у цёмным куце і раздавіць,.. — рашуча сказаў Сяргей. Машара.

3. перан. Разграміць, нанесці рашучае паражэнне. — Дзіўна, такая сіла, а ў Ламавічах — нямецкі гарнізон, — падкалоў Бондар. — Няўжо не можаце раздавіць? Навуменка.

4. перан. (звычайна ў форме дзеепрым. зал. пр.). Знішчыць, падавіць маральна. Візэнер, забыўшыся на ўсялякую субардынацыю, злосна папракаў яго.. Раздаўлены Кайфер маўчаў. Шамякін.

5. Разм. Выпіць што‑н. спіртное. — От жа, не кажы ты, завялі парадкі: беднаму чалавеку і пляшку раздавіць няма дзе. Сабаленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

расплю́шчыць ​1, ‑шчу, ‑шчыш, ‑шчыць; зак., што.

Раскрыць, адкрыць (пра вочы). Срэтун-Сурчык расплюшчыў свае заспаныя вочы, са здзіўленнем паглядзеў на Лабановіча і, пазнаўшы яго, вінавата пасміхнуўся. Колас. Колькі ляцеў я — не памятаю, А калі ачухаўся і расплюшчыў вочы, убачыў я, што ляжу на броўцы. Лынькоў. // Разамкнуць (пра павекі). [Кот] нехаця расплюшчыў павекі і ўбачыў перад сабой Мышку. Шуцько. Апанаска расплюшчыў павекі: адчуў — нехта тармошыць яго, катурхае, штосьці незразумелае гаворыць. Даніленка.

расплю́шчыць ​2, ‑шчу, ‑шчыш, ‑шчыць; зак., каго-што.

Моцна націснуўшы, ударыўшы чым‑н., зрабіць плоскім. Расплюшчыць манету. // Расціснуць, раструшчыць сваім цяжарам, ударам. Ні на шлюпцы не выратуешся, ні з коркавым поясам. Расплюшчыць аб гэту каменную сцяну. Б. Стральцоў. Пакуль снарад намацае на целе волата слабае месца, колькі фашыстаў змяце танк знішчальным агнём, расплюшчыць сваім шматтонным цяжарам. Беразняк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

knícken

1. vt

1) надло́мваць; разло́мваць;

éinen Bógen Papíer ~ злажы́ць ліст папе́ры

2) расці́снуць, раздушы́ць (насякомае)

3) прыгнята́ць, надло́мваць (маральна);

er ist ganz gekníckt ён зусі́м прыгне́чаны;

sein Mut ist gekníckt ён упа́ў ду́хам

2. vi падгіна́цца, падло́мвацца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

tréten*

1. vi (s)

1) ступа́ць, наступі́ць;

bítte ~ Sie näher! калі́ ла́ска, падыдзі́це бліжэ́й!;

ins Haus ~ увайсці́ ў дом;

zur Séite ~ адысці́ ўбок;

an den Tisch ~ падысці́ да стала́

2) выступа́ць; вытырка́цца; выхо́дзіць;

der Schweiß trat ihm auf die Stirn пот вы́ступіў у яго́ на лбе́

3) (auf A) наступа́ць (на што-н.)

4) пераступа́ць; кро́чыць;

von éinem Fuß auf den ánderen ~ пераступа́ць з адно́й нагі́ на другу́ю

5) з’яві́цца, паяві́цца;

j-m únter die Áugen ~ пака́звацца каму́-н. на во́чы;

vor j-n ~ стаць [паўста́ць] пе́рад кім-н.

6) абазначае дзеянне, на характар якога ўказвае назоўнік:

in Aktión ~ пача́ць дзе́йнічаць;

in den Streik ~ пача́ць забасто́ўку [страйк];

in Erschéinung [zutáge, zu Táge] ~ вы́явіцца; паказа́цца;

mit j-m in Verbíndung ~ звяза́цца з кім-н.;

er trat in sein zwánzigstes Lébensjahr яму́ пайшо́ў двацца́ты год

2. vt націска́ць наго́й; тапта́ць; наступа́ць;

etw. in Stücke ~ расці́снуць, растапта́ць што-н.;

sich (D) éinen Dorn in den Fuß ~ наступі́ць на калю́чку, застрамі́ць нагу́ (калю́чкай);

den Takt ~ адбіва́ць наго́й такт

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)