Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
АЎРЭ́ЛІЙ (Марк) (Marcus Aurelius; 26.4.121, Рым — 17.3.180),
рымскі імператар з 161, філосаф, адзін з прадстаўнікоў позняга стаіцызму. Пры ім Рым захапіў Месапатамію, устанавіў пратэктарат над Арменіяй, вёў Маркаманскую вайну 166—180 з германцамі і сарматамі. Яго твор «Адзін на адзін з сабою» даследуе пераважна этычныя праблемы. Аўрэлій лічыў, што ў свеце ўсё адбываецца паводле пэўнага парадку і справядлівасці, прасякнута божым прадбачаннем. Лёс чалавеку наканаваны, і прымаць яго трэба з радасцю; трэба радавацца таму, што маеш, кожны дзень праводзіць як апошні; людзі створаны, каб любіць сабе падобных; прызначэнне чалавека — захоўваць разумнасць і павагу да грамадскасці і дапамагаць у гэтым сваім блізкім. Адмаўляў ухваленне натоўпу, улады, багацця; жыцця, поўнай асалоды. Клопат пра пасмяротную славу лічыў марным, бо зямля — пясчынка, жыццё — бясконцы паўтор.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
cieszyć się
незак.
1.czym, z czego, na coрадаваццачаму; цешыцца чым;
cieszyć się ze spotkania — радавацца сустрэчы;
cieszyć się na co — радаваццачаму (таму, што мае надысці)
cieszyć się na spotkanie — радавацца сустрэчы (будучай);
2.czym карыстацца чым; мець што;
cieszyć się zaufaniem — карыстацца даверам;
cieszyć się dobrym zdrowiem — мець добрае здароўе
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
це́шыцца
1.гл.радавацца;
2. (забаўляцца) sich ergötzen (чым-н., an D); sich belústigen, sich vergnügen; sich unterhálten*
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Ра́дасць ’пачуццё задаволенасці, весялосці’ (ТСБМ), укр.ра́дість, рус.ра́дость, польск.radość, чэш.radost, славац.radosť, в.- і н.-луж.radość, славен.radost, серб.-харв.ра̏дост, балг.ра́дост, макед.радост. Да прасл.*radostь. Гл. радавацца, ра́ды.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Смутуя́сіць ‘пляткарыць’ (Касп.). Не вельмі яснае ізаляванае слова. Відаць, складанае; першая частка да смута, муціць (гл.), другая частка, магчыма, да асновы яс‑, якая ў польск.дыял.jasać ‘крычаць, вішчаць’, чэш.jasati ‘радавацца, весяліцца’, укр.яса́ ‘погаласка, шум’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
трыумфава́ць, ‑фую, ‑фуеш, ‑фуе; незак.
Разм.
1.надкім-чым і без дап. Атрымліваць перамогу, браць верх. Над краем шыбеніц, астрогаў Трыумфаваў каронны кат.Купала.
2.без дап.Радавацца, весяліцца з прычыны перамогі над кім‑н., з поваду поспеху ў чым‑н. Станіслаў трыумфаваў, смакуючы наперад выйгрыш закладу.Гурскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
exult[ɪgˈzʌlt]v.fml(at/in)ра́давацца (поспеху, перамозе), це́шыцца (поспехам, перамогай); быць ве́льмі ўзра́даваным і шчаслі́вым;
They exulted at their victory. Яны былі вельмі ўзрадаваныя сваёй перамогай.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
jáuchzenviра́давацца, ра́дасна крыча́ць;
da jáuchzt éinem das Herz im Léibe душа́ це́шыцца
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)