наёмнік, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Ваеннаслужачы наёмнага войска.
Вярбоўка наёмнікаў.
2. Той, хто за плату гатоў здзейсніць злачынства, выгаднае наймальніку.
Няма апраўдання наёмнікам і тэрарыстам.
3. Тое, што і найміт.
|| ж. наёмніца, -ы, мн. -ы, -ніц.
|| прым. наёмніцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
фавары́т, -а, М -ры́це, мн. -ы, -аў, м.
1. Той, каму спрыяе высокапастаўленая асоба, улюбёнец уплывовай асобы.
2. У спорце: конь, коннік ці каманда, якія маюць найбольшыя шансы на першынство.
|| ж. фавары́тка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым. фавары́цкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
цудатво́рац, -рца, мн. -рцы, -рцаў, м.
1. У хрысціянстве: святы, які праславіўся дарам тварыць цуды (у 1 знач.).
У кутку гарэла лампадка перад абразамі цудатворцаў.
2. перан. Той, хто робіць што-н. дзівоснае, надзвычайнае.
Гэта быў не проста ўрач, а сапраўдны ц.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
чыта́ч, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м.
1. Той, хто чытае якія-н. творы, да каго звернуты творы пісьменнасці.
Апавяданне спадабалася чытачам.
2. Наведвальнік, абанент грамадскай бібліятэкі.
Бібліятэка праводзіць перарэгістрацыю чытачоў.
|| ж. чыта́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак.
|| прым. чыта́цкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
які́-не́будзь, займ. неазнач.
1. Той ці іншы.
Вазьмі якую-небудзь палку.
2. Не варты ўвагі; нязначны.
Гэта ж дарагая рэч, а не якая-небудзь ламачына.
3. У колькасці, не больш чым што-н. (разм.).
Ён вернецца праз якіх-небудзь дваццаць мінут.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Ле́ктар ’той, хто чытае лекцыі’, ст.-бел. лекторъ (з XVII ст.) запазычана са ст.-польск. lektor ’асоба, якая каму-небудзь голасна чытае’, ’прафесар’. Да лац. lēctor ’той, хто чытае’ < legere ’чытаць’ (Слаўскі, 4, 136; Булыка, Лекс. запазыч., 159). Гл. яшчэ лекцыя.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
То́та ’заменнік воўка (у загадцы)’: ішоў тота каля плота (Барад.). Відаць, захаванае ў фальклоры ст.-бел. тотъ ’той’ з першаснага тъ‑тъ або то‑тъ (дзе то выводзіцца з ускосных склонаў займенніка параўн. Карскі 2–3, 86–87, 90). Гл. той.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
са́мы, -ая, -ае, займ. азнач.
1. Ужыв. пры ўказальных займенніках «той», «гэты» для ўдакладнення, а таксама пры асабовых займенніках у знач. менавіта.
Гэта той с. дом.
Дык гэта і ёсць твая сяброўка? — Яна самая.
2. Ужыв. для ўдакладнення месца і часу ў знач. прама, як раз, непасрэдна.
Ля самага лесу.
На самае дно. 3 самай поўначы.
С. час касіць.
Самая пара гнаць кароў у поле.
3. У спалучэнні з якаснымі прыметнікамі служыць для ўтварэння найвышэйшай ступені, а пры назоўніках указвае на крайнюю ступень колькасці або якасці.
С. новы.
С. добры.
С. смак.
Самая бездараж.
С. накал падзей.
4. Тое, што і сам (у 1 і 2 знач.).
Парвала с. канверт, дастаючы са скрынкі.
◊
На самай справе — фактычна, у сапраўднасці.
Самы-самы (самая-самая, самае-самае і г.д.) (разм., жарт.) — добры.
Самы раз; у самы раз (разм.) — тады, калі трэба, у патрэбны момант.
Самы той! (іран.) — азначае: не на таго напалі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Вытво́ра ’той, хто вытварае’ (Янк. III). Аддзеяслоўнае ўтварэнне ад вытвараць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
loser [ˈlu:zə] n.
1. той, хто прайгра́ў гульню́, спабо́рніцтва і да т.п.;
He is a good/bad loser. Ён умее/не ўмее прайграваць з годнасцю.
2. лу́зер; няўда́чнік; няўда́чніца
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)