бел. старажытная мера (адзінка) аб’ёму сыпкіх рэчываў і вадкасцей. У сістэме мер ВКЛ 1 К. = 1/4 гарца гарнца = 0,7057 л. Адзінка, у 4 разы меншая за К., называлася кватэрка. К. наз. таксама пасудзіна такой ёмістасці (умяшчальнасці). Гл. таксама Гарнец.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
дарано́сіца, ‑ы, ж.
Спец.Пасудзіна, у якой свяшчэннаслужыцель носіць прычасце для прычашчэння па-за царквой.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэто́рта, ‑ы, ДМ ‑рце, ж.
Пасудзіна з доўгім адагнутым убок горлам для перагонкі вадкасцей.
[Ад лац. retorta — павернутая назад.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КО́НАЎКА (ад польск. konew збан, кубак),
у беларусаў і інш.еўрап. народаў невялікая драўляная, радзей метал. або ганчарная пасудзіна (звычайна конусападобнай формы з ручкай), якая служыла для зачэрпвання і пералівання вадкасцей. Выкарыстоўвалася таксама як кубак для пітва, у такім выпадку мела больш падоўжаную, звычайна цыліндрычную форму.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
а́мпула, -ы, мн. -ы, а́мпул, ж.
Герметычна запаяная шкляная пасудзіна невялікіх памераў для захавання чаго-н. (часцей дозы лякарстваў у стэрыльным выглядзе).
Лякарства ў ампулах.
|| прым.а́мпульны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
вазо́н
(польск. wazon < іт. vaso, ад лац. vas = пасудзіна)
1) дэкаратыўная пакаёвая расліна;
2) пасудзіна разам з дэкаратыўнай пакаёвай раслінай.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
Gefäßn -es, -e
1) пасу́дзіна
2) эфе́с
3) анат. сасу́д
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
вадагрэ́йка, ‑і, ДМ ‑грэйцы; Рмн. ‑грэек; ж.
Пасудзіна для награвання вялікай колькасці вады; кіпяцільнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фарбацёрка, ‑і, ДМ ‑рцы; Рмн. ‑рак; ж.
Машына, дошка або пасудзіна для расцірання фарбы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БАЛЕ́Я,
бандарны выраб у беларусаў; авальная або круглая пасудзіна для мыцця бялізны і купання. Рабілася з кароткіх клёпак, што расстаўляліся вакол шырокага днішча; з вушкамі і без іх. Бытавалі пераважна ў зах. частцы Беларусі, на У у хатнім ужытку балею часцей замянялі ночвы. У наш час сустракаюцца рэдка.
