далёкі, ‑ая, ‑ае.
1. Які знаходзіцца, адбываецца на вялікай адлегласці;
2. Аддзелены ад сучаснага моманту вялікім прамежкам часу.
3. Які не мае блізкіх кроўных сувязей.
4.
5.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Verbum
анлайнавы слоўнікhigh2
1. высо́кі;
a high ground высо́кае ме́сца, узвы́шша
2. высо́кі; які́ знаходзіцца на вышыні́, наве́рсе;
a high shelf высо́кая палі́ца
3. вялі́кі; бо́льшы, чым звыча́йна;
a high pulse больш ча́сты
4. (in) насы́чаны, з высо́кай ко́лькасцю (чаго
food high in protein е́жа з вялі́кай ко́лькасцю бялку́
5. вышэ́йшы, высокапаста́ўлены; вярхо́ўны;
a high rank вышэ́йшы чын
6. дарагі́, высо́кі (пра цану, стаўкі
7. які́ знаходзіцца ў разга́ры;
high summer разга́р ле́та
8. (on) мо́цна п’я́ны; ачмурэ́лы, адурэ́лы ад нарко́тыкаў;
get high ап’яне́ць, адурэ́ць (ад алкаголю, наркотыкаў
♦
be/get on your high horse
have a high old time
high and dry
1) вы́кінуты або́ вы́цягнуты на бе́раг (пра судна)
2) пакі́нуты ў бядзе́;
high and mighty
high as a kite
high days and holidays фестыва́лі або́ і́ншыя ўрачы́стасці;
smell/stink to high heaven
1) мець мо́цны непрые́мны пах, смярдзе́ць
2) быць несумле́нным, крываду́шным або́ амара́льным чалаве́кам
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
лічы́ць, лічу, лічыш, лічыць;
1. Называць лікі ў паслядоўным парадку.
2. Ведаць назвы і паслядоўнасць лікаў да пэўнай мяжы.
3.
4.
5.
6.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трапяткі́, ‑ая, ‑ое.
1. Які пастаянна варушыцца, дрыжыць; дрыгатлівы.
2. Ахоплены моцным хваляваннем пад уздзеяннем якога‑н. пачуцця; усхваляваны.
3.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
schlágen
1.
1) біць, удара́ць;
die Hände vors Gesícht ~ закры́ць твар рука́мі;
éine Brücke ~ наво́дзіць мост;
Münzen ~ чака́ніць мане́ты;
Lärm ~ падня́ць шум;
die Trómmel ~ біць у бараба́н;
den Takt ~ адбіва́ць такт
2) біць, разбі́ць; пабі́ць, перамагчы́;
álles kurz und klein ~ перабі́ць усё ўшчэ́нт
3) збіва́ць, узбіва́ць (яйца і да т.п.)
4) выбіва́ць;
2.
1) біць;
das Gewéhr schlägt ружжо́ аддае́;
die Flámmen ~ aus dem Fénster по́лымя выбіва́ецца з акна́
2) (gegen
die Wéllen ~ ans Úfer хва́лі б’ю́цца [удара́юцца] аб бе́раг
3) бі́цца (пра сэрца,
4) біць, звані́ць (пра гадзіннік)
5) шчо́ўкаць (пра салаўя)
6):
das schlägt nicht in mein Fach гэ́та не па маёй спецыя́льнасці
3. ~, sich
1) бі́цца; змага́цца (пра войскі)
2):
sich an die Brust ~ біць сабе́ ў гру́дзі (
sich recht und schlecht durchs Lében ~ сяк-так прабіва́цца (у жыцці);
bei
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
па́даць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1. Валіцца, ляцець зверху ўніз пад уздзеяннем сілы цяжару.
2. Валіцца на зямлю, трацячы апору, раўнавагу.
3.
4.
5. Класціся на каго‑, што‑н., пакрываць сабою каго‑, што‑н. (пра святло, цень).
6. Прыходзіцца на якое‑н. месца (аб націску ў слове).
7.
8.
9.
10. Гінуць, паміраць (аб людзях).
11.
12.
13.
14.
15.
•••
пада́ць, ‑да́м, ‑дасі́, ‑да́сць; ‑дадзі́м, ‑дасце́, ‑даду́ць;
1. Даць, падносячы, аказваючы паслугу.
2. і
3.
4. Даставіць на патрэбнае месца для пасадкі або пагрузкі.
5. і
6.
7.
8. З многімі назоўнікамі ўтварае спалучэнні са значэннем таго ці іншага дзеяння ў залежнасці ад сэнсу назоўніка.
9. і
10. і
11. Паказаць, вывесці (у мастацтве, літаратуры).
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)