хлорафармава́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. хлорафармаваць.
хлорафармава́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад хлорафармаваць.
хлорафармава́цца, ‑муецца; незак.
Зал. да хлорафармаваць.
хлорафармава́ць, ‑мую, ‑муеш, ‑муе; зак. і незак., каго.
Уст. Прывесці (прыводзяць) хлараформам у стан наркатычнага сну.
хло́рны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да хлору. Хлорны пах. // Які мае ў сабе хлор. Хлорная кіслага. Хлорная вапна.
хлорпікры́н, ‑у, м.
Спец. Бясколерная цяжкая вадкасць з рэзкім пахам, якая прымяняецца для дэзінфекцыі глебы і як атрутнае рэчыва.
[Ад слова хлор і грэч. pikrós — горкі.]
хлорыставадаро́дны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да хлорыстага вадароду, звязаны з ім. Хлорыставадародная кіслага. // Які ажыццяўляецца пры дапамозе хлорыстага вадароду. Хлорыставадародная апрацоўка насення.
хло́рысты, ‑ая, ‑ае.
Які знаходзіцца ў злучэнні з хлорам, які мае ў сабе хлор. Хлорыстая кіслага. Хлорысты вадарод. Хлорысты барый.
хлуд, ‑у, М ‑дзе, м.
Дробны хвораст, вецце. А бульдозер, падобны да гэбля, Рэжа хлуд балацяны, кусты. Хведаровіч. Нават і на сухім аеры ды хлудзе, нават і ў ботах, адзетаму ды пад плашчом — даволі такі холадна. Брыль.
хлус, ‑а, м.
Той, хто хлусіць; манюка. Шафранскага я толькі адзін раз бачыў у вочы, на выпускным вечары, але чуў, што гэта чалавек нязломны, суровы і патрабавальны, што ён вельмі не любіць хлусоў і манюк. Сабаленка.